ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΟ ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ...

Το τουρκολιβυκό «Μνημόνιο Συναντίληψης για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο», το οποίο υπογράφηκε τον Νοέμβριο του 2019 μεταξύ της Τουρκίας και της τότε Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης, επικυρώθηκε πρόσφατα από τη βουλή της Ανατολικής Λιβύης, περιλαμβάνοντας τις ακόλουθες ρυθμίσεις:

- Οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας: Καθορίζει μια κοινή θαλάσσια συνοριακή γραμμή (υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης στην Ανατολική Μεσόγειο, μήκους περίπου 18,6 ναυτικών μιλίων. Η χάραξη αυτή, σχεδιάζει τα κοινά θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών αγνοώντας πλήρως τη γεωγραφική παρουσία και το δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες μεγάλων ελληνικών νησιών, όπως η Κρήτη, η Ρόδος, η Κάρπαθος και η Κάσος.

- Δικαιώματα εκμετάλλευσης πόρων: Διαμορφώνει και καθορίζει το αναγκαίο εκείνο πλαίσιο ώστε οι δύο χώρες να μπορούν να διεκδικήσουν αποκλειστικά δικαιώματα έρευνας και εξόρυξης φυσικών πόρων στη συγκεκριμένη περιοχή.

- Διαχείριση κοινών φυσικών πόρων: Προβλέπει (στο άρθρο 4) ότι σε περίπτωση που εντοπιστούν φυσικοί πόροι που εκτείνονται από την ΑΟΖ του ενός μέρους στην ΑΟΖ του άλλου, οι δύο πλευρές δύνανται να συνεργαστούν προχωρώντας σε συμφωνία αναφορικά με τους τρόπους αξιοποίησής τους.

Και μπορεί η Αθήνα και η Ε.Ε. να ισχυρίζονται ότι δεν αναγνωρίζουν την ισχύ του μνημονίου και ότι με βάση το διεθνές δίκαιο δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, όμως η σκληρή πραγματικότητα και η αναδρομή σε ιστορικά γεγονότα, υποδεικνύουν άλλες διαπιστώσεις...

Όσοι παρακολουθούν από μακρό χρονικό διάστημα τις στρατηγικές κινήσεις της Άγκυρας, διαπιστώνουν ότι η Τουρκία ελάχιστα ενδιαφέρεται για την τήρηση και εκπλήρωση των όρων του "διεθνούς δικαίου", το οποίο το υποσκελίζει χάριν υπηρετήσεως της εθνικής της πολιτικής και των αντικειμενικών σκοπών που τη συνθέτουν. Επί παραδείγματι, η εισβολή στην Κύπρο από τον "Αττίλα" το 1974, η διχοτόμηση του νησιού, η διατήρηση τουρκικών στρατευμάτων και η ανακήρυξη του ψευδοκράτους της Βορείου Κύπρου το 1984, μπορεί να υπήρξαν γεγονότα τα οποία καταδικάστηκαν  (με ανακοινώσεις, ψηφίσματα και στα... χαρτιά) από τον ΟΗΕ, την Ελλάδα και άλλους θεσμικούς φορείς, αυτό όμως σε τίποτε δεν εμπόδισε την Τουρκία να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα, ουδόλως την επτόησε ως προς τις επιδιώξεις της και η ουσία είναι ότι ελέγχει τα κατεχόμενα. Και μπορεί η διάπραξη ενός ανομήματος ή μίας παραβιάσεως του διεθνούς δικαίου να τυγχάνει καταδίκης, η εμμονή και παγίωση όμως αυτού του ανομήματος, θεμελιώνει αμετάκλητες καταστάσεις... 

Πέραν αυτού όμως, το δίκαιο ως έννοια και ως πραγματικότητα δεν παραμένει αμετάβλητο, υφίσταται με νέες συνθήκες, ψηφίσματα, συμβάσεις, αναθεωρήσεις, όπως και οι νόμοι. Ανά την ιστορία υπάρχουν πλείστες περιπτώσεις κατά τις οποίες μία συνθήκη ή ένα καθεστώς αναθεωρήθηκε ή και ανατράπηκε ολοσχερώς από ένα καινούργιο. Η τουρκική διπλωματία που κινείται σε καθορισμένη πορεία και με προοπτική, κατευθύνεται από επιτελικούς νόες οι οποίοι έχουν επίγνωση του γεγονότος ότι η δικαιϊκή ρευστότητα στις διεθνείς σχέσεις αποτελεί μία αδιάψευστη πραγματικότητα. Με γνώμονα αυτή τη διαπίστωση, καταβάλλουν προσπάθειες να νομιμοποιήσουν τα εκτρωματικά τους έργα και τις παρανομίες τους. 

Η τουρκική διπλωματία εδώ και 4 τουλάχιστον δεκαετίες έχει αποδυθεί σε μία συστηματική όσο και μεθοδική προσπάθεια απονομιμοποιήσεως της Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο πέλαγος και ευρύτερα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η έξοδος του "Πίρι Ρέϊς" στο Αιγαίο, του Σισμίκ, το φιάσκο των Ιμίων, η συμφωνία της Μαδρίτης το 1996, η καθιέρωση του ισχυρισμού των "γκρίζων ζωνών", η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, όλα αυτά τα γεγονότα, σε συσχετισμό με τις συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, αποτελούν μεθοδεύσεις που εντάσσονται στο πλαίσιο μίας στρατηγικής δημιουργίας ερεισμάτων και εγέρσεως διεκδικήσεων. Η τακτική της Τουρκίας βασίζεται στην ακόλουθη απλή πλην αποτελεσματική λογική: Εάν καταπατήσω το οικόπεδο του γείτονά μου και εκείνος αντί να εξαντλήσει τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα προσέλθει προς διαπραγμάτευση μαζί μου με αντικείμενο την καταπάτηση, εμμέσως πλην σαφώς ομολογεί ότι μου αναγνωρίζει έστω κάτι ελάχιστο, προσδίδοντας μία κάποιας εκτάσεως και βαθμού ηθική νομιμοποίηση στις αυθαίρετες διεκδικήσεις μου. Το ίδιο ακριβώς πράττει και το ελληνόφωνο πολιτικό-εξουσιαστικό καθεστώς, συνομιλώντας με την Τουρκία και προβαίνοντας σε ατέρμονες διπλωματικές διαβουλεύσεις. Με τον άρπαγα και καταπατητή, με τον "Αττίλα" και εκείνον που δεν αναγνωρίζει και δεν σέβεται το δίκαιο της θάλασσας, δεν συνομιλείς, ή αντιδράς και τον αποκρούεις, ή αποδέχεσαι τα άνομα αιτήματά του...

Το τουρκικό καθεστώς εκμεταλλευόμενο κάθε συγκυρία, κάθε μεθοδευμένη κίνηση, επιχειρεί σε βάθος χρόνου να απονομιμοποιήσει το απόλυτο ελληνικό δικαίωμα προασπίσεως της Ελληνικής κυριαρχίας, κατατείνοντας συγχρόνως στη νομιμοποίηση των κατάφορα προκλητικών και απόλυτα παράνομων ενεργειών του νεο-Οθωμανικού επεκτατισμού. Κι αυτό το πράττει, έχοντας επίγνωση ότι η Αθήνα κυριαρχείται από φιλότουρκα και σιωνόδουλα γιουσουφάκια, τόχει διαπιστώσει άλλωστε με αφορμή και την εισβολή του 1974, αλλά και κατά την πρόσφατη προβοκάτσια των Ιμίων του 1996... 

Στα αυτιά μας ακόμη αντηχούν οι δηλώσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και της κόρης του Ντόρας Μητσοτάκη-Κούβελου (παράτυπα αποκαλούμενη Μπακογιάννη), περί "συνεκμεταλλεύσεως του Αιγαίου",

θέση την οποία υποστήριξε το 1988 και ο Μίκης Θεοδωράκης, μετέπειτα Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη (1990-1992) και οργανωτής επιτροπής "Ελληνοτουρκικής φιλίας" (!!!). 

Μία νέα πραγματικότητα διαμορφώνεται, με όρους και συνθήκες που μόνοι δυσοίωνες προοπτικές προοιωνίζουν για την Ελλάδα. Όσον αφορά εκείνους τους στρατευμένους και έμμισθους προπαγανδιστές του σιωνισμού ή τους αιθεροβάμονες που πιστεύουν ότι το... Ισραήλ θα προασπίσει την κυριαρχία στο Αιγαίο ή θα ανατάξει την Ελλάδα, πλανώνται πλάνην οικτρά και η προσγείωσή τους θα είναι άκρως απότομη...

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ