ΙΣΤΟΡΙΑ

ΤΟ ΧΘΕΣ ΠΡΟΟΙΩΝΙΖΕΙ ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ...

Είναι παντελώς άγνωστο στην Ελλάδα ότι η δεύτερη χώρα μετά την Τουρκία με τις περισσότερες ονομασίες οδών, πλατειών και δημόσιων χώρων που φέρουν το όνομα του Κεμάλ Ατατούρκ είναι το Ισραήλ. Η προτίμηση αυτή είναι λογικό να ερμηνευθεί ως απότιση τιμής στον Κεμάλ, ο οποίος υπήρξε ντονμές, δηλαδή κρυπτοεβραίος όπως και η ηγεσία του κινήματος των Νεοτούρκων αλλά και γιατί στη συνέχεια ανέλαβε τα ηνία του τουρκικού κράτους. Όπως επίσης είναι παντελώς άγνωστο ότι επί δεκαετίες το αμερικανοεβραϊκό λόμπυ σε Γερουσία και Κογκρέσσο στήριζε τα αιτήματα του τουρκικού κράτους, διασφαλίζοντάς του κάλυψη, πόρους και κονδύλια για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και όχι μόνον...

 Πέραν όμως της εκτεταμένης ονοματοδοσίας εν σχέσει προς τον Κεμάλ, στο Ισραήλ συμβαίνει και το ακόλουθο παράδοξο, φαινομενικά, γεγονός. Στην πόλη Μπερ Σεβά, ιστορικό τοπόσημο όπου διεξήχθη η ομώνυμη μάχη στις 31 Οκτωβρίου 1917 μεταξύ Τούρκων και Βρετανών, έχει ανεγερθεί μνημείο στη μνήμη των 300 Τούρκων νεκρών στρατιωτών.

Η δυσμενής έκβαση της μάχης αυτής για τους Τούρκους, οδήγησε στην υπογραφή, στις 2 Νοεμβρίου 1917 της Διακηρύξεως "Μπάλφουρ", δυνάμει της οποίας ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ. Η σύναψη της συνθήκης έγινε μεταξύ του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, και του Εβραίου Λόρδου Γουόλτερ Ρότσιλντ. Το υποσχετικό αυτό αφορούσε την παραχώρηση των εδαφών της Παλαιστίνης που είχαν περιέλθει στην κατοχή των Βρετανών μόλις δύο μέρες πριν. Το λογικοφανές εν προκειμένω θα ήταν το μνημείο που υψώνεται στην πόλη Μπερ Σεβά να αφορά τους Βρετανούς νεκρούς που σκοτώθηκαν για την ίδρυση του Ισραήλ και σε καμία περίπτωση για τους Τούρκους.

Εκείνο που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι το γεγονός ότι διοικητής της 7ης Τουρκικής Στρατιάς, που ενεπλάκη στην διεξαγωγή της μάχη στην Μπερ Σεβά, ήταν ο Κεμάλ Ατατούρκ. Αξιοσημείωτες είναι, επίσης, οι απειροελάχιστες απώλειες των Τούρκων κατά τη διεξαγωγή της συγκεκριμένης μάχης, γεγονός το οποίο υποδηλώνει ότι οι τουρκικές δυνάμεις "σκιαμάχησαν", έδωσαν μία "εικονική" μάχη ουσιαστικά και εν συνεχεία αποχώρησαν, παραδίδοντας την Παλαιστίνη στους Βρετανούς, οι οποίοι με τη σειρά τους την παραχώρησαν στους Εβραίους.

Τότε, ο Κεμάλ επικρίθηκε έντονα, καταλογίζοντάς του ότι λόγω της εβραϊκής του καταγωγής, ήρθε σε μυστική συμφωνία με τους Βρετανούς για την παράδοση της Παλαιστίνης, με σκοπό τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Αυτό το γεγονός εξηγεί πειστικά γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί δημόσιοι χώροι στο Ισραήλ που φέρουν το όνομα του Κεμάλ Ατατούρκ και γιατί τιμούνται οι Τούρκοι νεκροί στρατιώτες. Συνεκδοχικά, η φαινομενική αντιπαράθεση Ισραήλ-Τουρκίας (που μόνο φαινομενική είναι καθώς η Τουρκία προμηθεύει πετρέλαιο στο Ισραήλ και μόλις το 2025 συνεργάστηκαν απεργαζόμενοι την ανατροπή του Άσαντ στη Συρία), αποσκοπεί στην επαναφορά των Κεμαλιστών στην εουσία, που είναι οι πλέον παραδοσιακοί φίλοι του Ισραήλ. 

Εκείνοι οι οποίοι σήμερα υμνούν το Ισραήλ, εναποθέτοντας τις προσδοκίες τους για την θωράκιση της Ελλάδας στην λυκοφιλία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, παραβλέπουν ή αγνοούν ότι οι σφαγείς του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού το 1922 υπήρξαν οι ηγέτες του Νεοτουρκικού επαναστατικού κινήματος υπό τον Εβραίο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, οι οποίοι άπαντες υπήρξαν ομόφυλοί του!  Όπως Εβραίος ήταν και ο "Γερμανός" Στρατηγός-οργανωτής του στρατού του Κεμάλ, Όθων Λήμαν φον Σάντερς, από την Πομερανία!

Τώρα γιατί οι Εβραιοσιωνιστές ενδυόμενοι το προσωπείο του Τούρκου βάλθηκαν να εξοντώσουν τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου, αυτό θα πρέπει να σας προβληματίσει, σε σχέση με το σήμερα και το αύριο και την διείσδυση των Εβραιοσιωνιστών στην πατρώα γη...

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ