ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ...

Είναι διαπιστωμένο ιστορικά, ότι η σύσταση θρησκευτικών ιερατείων, είναι συνυφασμένη με τις επιδιώξεις της κοσμικής εξουσίας για έλεγχο των μεταφυσικών ανησυχιών των μαζών. Ήδη από την ανακτορική περίοδο, χρέη ιεράρχη/ιερουργού επιτελούσε ο βασιλέας/άρχων, εντός του ανακτόρου του, καθώς στην εποχή εκείνη δεν υφίστατο ιερατείο και ναοί. Η εγκόλπωση της ιερατικής ιδιότητος με την οποία είχε περιβληθεί ο βασιλιάς, ενίσχυε το κύρος του και εδραίωνε την εξουσία του, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι είναι περιβεβλημένος με θεόσταλτες ιδιότητες και δυνάμεις, δημιουργώντας στους υπηκόους του την αίσθηση ότι εκφράζει και εκπροσωπεί τη θεϊκή βούληση... Κάτω από αυτές τις συνθήκες σφυρηλατήθηκε αιώνες αργότερα το πρότυπο του "θεόσταλτου" βασιλιά, ή του αυτοκράτορα που ήταν "θεϊκός απεσταλμένος" ή "εκπρόσωπος του Θεού επί της γης" (πρότυπο το οποίο προβλήθηκε αργότερα ως ο "ελέω Θεού βασιλεύς"). 

Όταν κατά τον θεοκρατικό Μεσαίωνα συγκροτήθηκαν επαγγελματικά ιερατεία συνιστώντας πλέον μία ιερατική κάστα, η εκκλησία στήριζε την κοσμική εξουσία και εκείνη, με τη σειρά της, περιέβαλλε την εκκλησία με ξεχωριστά προνόμια, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο και την καθυποταγή των μαζών, ενσταλλάζοντάς τους το δέος και τον φόβο... 

Ήδη από τα βυζαντινά χρόνια, καθιερώθηκε η στέψη του αυτοκράτορα στην Αγία Σοφία από τον Πατριάρχη, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν ως επικύρωση της θεϊκής βουλήσεως στα όμματα των πιστών... Έκτοτε, υπάρχει μία αγαστή συνεργασία των κοσμικών ιερατείων με την πολιτική εξουσία, μέχρι και τις ημέρες μας. Η εκκλησία αναπέμπει ευχές υπέρ μακροημερεύσεως των πολιτικών ταγών στις λειτουργίες της και η κοσμική εξουσία ανταποδίδει την στήριξη και τις "ευλογίες" του ιερατείου, χορηγώντας της προκλητικά προνόμια... Κι όμως, ουδείς Θεός, ουδεμία θεϊκή δύναμη καθιέρωσε ή εγκαθίδρυσε κάποιο δόγμα ή όρισε κάποιο κοσμικό ιερατείο να την εκπροσωπεί... Οι αυτοαναγορευθέντες ιερείς σε "εκπρόσωπο του Θεού", ιδιοποιήθηκαν μία ιδιότητα η οποία δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν θνητό, πόσο μάλλον σε έναν έμμισθο δημόσιο υπάλληλο...

Δεν θα αναφερθούμε στην στάση της εκκλησίας επί τουρκοκρατίας, γιατί ιστορικά αυτά τα γεγονότα είναι γνωστά και ο αφορισμός της Επαναστάσεως του 1821 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, είναι γνωστός επίσης... Θα έρθουμε στα καθ΄ ημάς, θα αναφερθούμε στη στάση της επίσημης εκκλησίας κατά την περίοδο των Μνημονίων, κατά τη διάρκεια των οποίων εκατομμύρια Ελλήνων μετανάστευσαν, δεκάδες χιλιάδες αυτοκτόνησαν από απόγνωση, είδαν τις επιχειρήσεις τους να καταρρέουν και να τίθεται λουκέτο, το έρεβος σκοτείνιασε όλη τη χώρα... Η εκκλησία που διαθέτει αμύθητη κινητή και ακίνητη περιουσία, πώς στήριξε τον δοκιμαζόμενο Έλληνα που πενόταν; Αυτοπεριόρισε μήπως τα προνόμια των κληρικών; Μοίρασε την περιουσία της στους πένητες; Διέθεσε τα ακίνητά της για τους αστέγους; Τίποτε απ΄ όλα αυτά! Αρκέστηκε μόνο σε μία δήλωση του, τότε, Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου, όπου κατά τη συνάντησή του με τον αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως Ευάγγελο Βενιζέλο, τον ασπάσθηκε ευχόμενος παράλληλα "ευόδωση του μνημονίου" για το καλό της χώρας!!!

Όταν ο Μητροπολίτης Φλωρίνης αποκαλεί τους ενταφιαστές της χώρας "αγγέλους της Αναστάσεως" (!!!), αρκεί για να αντιληφθείτε τι υπερασπίζεται η εκκλησία και ποιών συμφερπόντων υπέρμαχος τυγχάνει...

Αυτοί που κάθε Κυριακή αποκαλούν τους Αβραάμ, Ισαάκ, Ρεβέκκα, Σάρρα κλπ ως "ενδόξους προπάτορες" (!!!), εκείνοι που σπεύδουν να συναγελαστούν με ραβίνους και σιωνιστές καθυβρίζοντας την ιστορία και παράδοση των Ελλήνων, αυτοί που ουδένα ηθικό ενδοιασμό διαθέτουν να συναντώνται και να επιφυλάσσουν υποδοχές σε δεδηλωμένους άθεους όπως ο Α. Τσίπρας ο οποίος ευρισκόμενος προ των θυρών της εξουσίας το 2014 έσπευσε να επισκεφθεί το... Άγιο Όρος (!), δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών...

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος συναντάται και συντρώγει με τον Κ. Μητσοτάκη στην οικία του, ως "παλιοί, καλοί φίλοι" την ώρα που ο τελευταίος ξεπουλά τη χώρα, όταν ο μεταστάς το 2008 αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήταν Πρόεδρος στο ίδρυμα "Λίλιαν Βουδούρη" που εξέδιδε τον "Ελεύθερο Τύπο", όταν ο Κύπρου Μακάριος ήταν Αρχιεπίσκοπος και συνάμα ασκούσε καθήκοντα Προέδρου της Κύπρου, παρά το ασυμβίβαστο των δύο ιδιοτήτων, για να αναφέρουμε απλά απειροελάχιστα γεγονότα,  όποιος έχει νου καθαρό να τα αποκρυπτογραφήσει, κατανοεί πολλά και σημαντικά, γεγονότα που τεκταίνονται στο παρασκήνιο. Όπως και νάχει όμως, το συμπέρασμα είναι ένα και καίριο: Κοινοβούλιο και Εκκλησία λοιπόν, μία είναι η εξουσία... Εάν τώρα αυτή την εξουσία εσείς την αποδέχεσθε και την θεωρείτε και... θεόσταλτη, χάρισμά σας...

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ