ΙΣΤΟΡΙΑ

 ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΤΟΥ ΞΑΝΘΙΠΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΝΟΣΟΥΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΛΑΜΙΝΙΑΚΟ ΑΓΟΣ 

Οι αρχαίοι πρόγονοί μας έχοντας ιεροποιήσει τη Φύση, τιμούσαν και σέβονταν ιδιαιτέρως τα ζώα, τα οποία ενέταξαν στον συμβολισμό των Θεών. Είναι γνωστές οι άπειρες παραστάσεις επιτύμβιων στηλών, στις οποίες απεικονίζονται περίλυπες μορφές ανθρώπων-σκηνές αποχαιρετισμού τεθνεώντων από οικεία τους πρόσωπα και τις σκηνές αυτές πλαισιώνει επίσης ο περίλυπος κύνας του νεκρού. Ενώ σκηνές με άλογα πλαισιώνουν την διακόσμηση της ζωφόρου του Παρθενώνα, αλλά όχι μόνον... 

Ο Ξάνθιππος, ο πατέρας του Περικλή, διέθετε έναν αγαπημένο του σκύλο, ο οποίος τον συνόδευε σε πλείστες περιστάσεις. Κατά την αποχώρηση/εκκένωση της πόλεως των Αθηνών, το 480 π.Χ., ενόψει της εισβολής των μηδικών στρατευμάτων και την επιβίβαση στις τριήρεις, ο σκύλος του Ξανθίππου έμεινε έξω από το πλοίο, για άγνωστο λόγο (το πιθανότερο είναι ότι μέσα στην σύγχυση ξεχάστηκε, γιατί το επιχείρημα ότι δεν χωρούσε στο πλοίο, φαντάζει λίγο έωλο). Εν πάσει περιπτώσει, δεν επιβιβάστηκε και ευθύς μόλις συνειδητοποίησε ότι ο κύριός του αναχώρησε με την τριήρη, έπεσε στην θάλασσα και ακολούθησε το πλοίο έως τις ακτές της Σαλαμίνας κολυμπώντας, διανύοντας μια αρκετά μεγάλη για τις δυνάμεις του θαλάσσια απόσταση. Φθάνοντας στην ακτή της Κυνόσουρας εξαντλημένος, τον εγκατέλειψαν οι δυνάμεις του και ξεψύχησε, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στα χώματα αυτά. Συγκλονισμένος και συγκινημένος ο Ξάνθιππος από τη στάση του πιστού και αφοσιωμένου του σκυλιού, τίμησε την πράξη του αυτή, θάβοντάς τον στην ακτή, που έλαβε την ονομασία που φέρει μέχρι και σήμερα (Κυνόσουρα, η ουρά του σκύλου, ή ο τάφος του σκύλου, εκ του κυνός+σήμα, προφανώς πρόκειται περί παραφθοράς) και η μνήμη του έμεινε στην ιστορία, διαιωνιζόμενη η ιστορία του στο διηνεκές του χρόνου...

Οι αιώνες πέρασαν, η Κυνόσουρα από τόπος ιερός και σημείο αναφοράς των πανελλήνων λόγω του τροπαίου της νίκης και του πολυανδρείου-τύμβου που είχε δημιουργηθεί εκεί για τους πεσόντες, εξαιτίας των ιερών του Κυχρέα και των βωμών που κοσμούσαν την χερσόνησο, κατά το μεσαίωνα και εντεύθεν ξεχάστηκε, λησμονήθηκε, αλλοιώθηκε, εγκαταλείφθηκε. Η χαριστική βολή όμως δόθηκε από τα ποικιλώνυμα συμφέροντα των νεοελλαδιτών, που επιδεικνύοντας τη μέγιστη ασέβεια και ύβρη, επέτρεψαν την μερική καταστροφή του τύμβου, την καταστροφή τάφων, των αρχαίων τειχών, βωμών, ιερών και ασελγώντας στην ιστορία και στη μνημειακή κληρονομιά των προγόνων μας, βεβηλώνοντας έναν ιερό τόπο ηρώων...

Μέσα στον ορυμαγδό αυτό που προκάλεσε η φυσική φθορά των αιώνων αλλά πρωτίστως και κυρίως η καταστροφική μανία των ανθρώπων, το μνήμα του σκύλου του Ξανθίππου χάθηκε, μάλλον θα καταστράφηκε, θα πετάχθηκε η στήλη του στην θάλασσα, μαζί με τόσα άλλα μνημεία από τις μπουλντόζες των Διαμαντήδων τον Απρίλιο του 1975...

Όμως η μνήμη μου παραμένει ζωντανή στο διηνεκές του χρόνου, προκαλώντας και ανακαλώντας αναμνήσεις και συγκίνηση, αποτελώντας υπόμνηση περί του ότι οι αυθεντικοί Έλληνες δεν ξεχνούν, δεν λησμονούν και μια μέρα, θα αποκαταστήσουν, όταν συντελεστεί η απελευθέρωση της Πατρίδας, τα μνημεία των ηρώων και μαζί και το μνήμα του κύνα του Ξανθίππου, όπως μεγαλοπρεπώς και ιεροπρεπώς τους αρμόζουν...

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ