ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΥΛΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΞΕΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΛΟΥΤΟ- ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ!

Η πρόσφατη ελεγχόμενη ανατίναξη των λιγνιτικών εκσκαφέων στην περιοχή Μαυροπηγή Κοζάνης, ενέργεια δια της οποίας καταστράφηκαν βαριές βιομηχανικές υποδομές αξίας δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, αναδεικνύει στο προσκήνιο και πάλι το ζήτημα της ενεργειακής πολιτικής και των ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας, αλλά και τις εξαρτήσεις που δημιουργούνται από τις κυβερνητικές και καθεστωτικές ευρύτερα επιλογές. 

Ταυτόχρονα, δρομολογείται η κατεδάφιση του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού του Αγίου Δημητρίου, παρά την αναβάθμιση που είχε υποστεί, ύψους 100 εκατομμυρίων ευρώ το 2023 και απαξιώνεται η υπερσύγχρονη 5η μονάδα της Πτολεμαΐδας που κόστισε τα μέγιστα... Η πολιτική αυτή θάβει στο υπέδαφος 3,2 δισεκατομμύρια τόνους εκμεταλλεύσιμων αποθεμάτων λιγνίτη, τη στιγμή που μόνο τα κοιτάσματα Κοζάνης-Πτολεμαΐδας (505 εκατ. τόνοι) ισοδυναμούν ενεργειακά με 500 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου! Αυτή η εγχώρια περιουσία εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, συνειδητά και εσκεμμένα απαξιώνεται εσπευσμένα, αποστερώντας από τη χώρα την ενεργειακή της αυτονομία. 

Το παραγωγικό αυτό κενό καλύπτεται από εισαγόμενο φυσικό αέριο και αμερικανικό LNG, διογκώνοντας τους λογαριασμούς ρεύματος και εγκαθιστώντας μια γεωπολιτική εξάρτηση που υπερβαίνει το 80%, βαθαίνοντας ταυτόχρονα τις τσέπες των ιδιωτικών εταιρειών-παρόχων ενεργείας... 

Χωρίς σταθερές μονάδες, το ηλεκτρικό δίκτυο βρίσκεται εκτεθειμένο σε ενδεχόμενη κατάρρευση. Ενώ η Γερμανία και η Πολωνία διατηρούν τον λιγνίτη ως ασπίδα ασφαλείας, η Ελλάδα εξάγει το καύσιμό της στα Σκόπια για να επανεισάγει το παραγόμενο ρεύμα!!! Η «πράσινη μετάβαση» αποδεικνύεται πρόσχημα για την αντικατάστασή των εγχώριων πηγών ενέργειας από ιδιωτικές μονάδες αερίου, εισαγωγές πυρηνικής ενέργειας, καύση σκουπιδιών και άναρχη τοποθέτηση βιομηχανικών ΑΠΕ, ερήμην των τοπικών κοινωνιών. Πρόκειται για τακτική η οποία ξεκίνησε ήδη από το 2019, αποδεικνύοντας τις σαφείς δεσμεύσεις του Μητσοτάκη και των συν αυτώ, έναντι των καρτέλ συμφερόντων που επιδιώκουν το "ξεδόντιασμα" της Ελλάδας. Ταυτόχρονα όμως, η τακτική αυτή, υπαγορεύεται από μία βαθύτερη επιδίωξη. Υπακούει στις μνημονιακές δεσμεύσεις για αποβιομηχάνιση της Ελλάδας και για απόλυτη ενεργειακή εξάρτηση αλλά και εκποίηση του εθνικού πλούτου και του υπεδάφους, συνεχίζοντας την πολιτική που υπαγορεύθηκε από την σύναψη της αμαρτωλής σύμβασης "Κούπερ" το 1940...

Η ανατίναξη (!!) των υποδομών υπακούει στη «στρατηγική καμένης γης», ώστε καμία μελλοντική κυβέρνηση να μην δύναται να επαναφέρει την παραγωγή εγχώριων καυσίμων ή παραδοσιακών μορφών ενεργείας,  διασφαλίζοντας στο έπακρο τα κέρδη των ιδιωτών εισαγωγέων και των εργολάβων. Η επαναλειτουργία των σύγχρονων λιγνιτικών μονάδων ως στρατηγικών εφεδρειών, η πλήρης αποκατάσταση των εδαφών με δαπάνες της ΔΕΗ και η επιστροφή τους στις τοπικές κοινωνίες για αγροτική/παραγωγική χρήση, καθώς και η κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, είναι οι μόνες ενδεδειγμένες επιλογές που επιβάλλονται για την ενεργειακή αποδέσμευση της χώρας από τα σκοτεινά συμφέροντα, επιλογή εθνικής αυτάρκειας η οποία όμως είναι συνυφασμένη μόνο με μία ουσιαστική καθεστωτική ανατροπή...  

Με ανακοίνωση της η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, αναφέρει: "Οι λιγνιτικές μονάδες, οι εγκαταστάσεις, ο εξοπλισμός, τα ορυχεία και οι ενεργειακοί χώροι που υπηρέτησαν επί δεκαετίες την ηλεκτροδότηση, την ανάπτυξη και την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως άχρηστο υλικό προς εκποίηση ή καταστροφή. Αποτελούν μέρος του εθνικού παραγωγικού κεφαλαίου, της βιομηχανικής ιστορίας, της τεχνογνωσίας και της ενεργειακής ασφάλειας της Ελλάδας. 

Tι ήταν όμως η σύμβαση Κούπερ η οποία κυρώθηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο 2220/1940, (ΦΕΚ 65/Α΄ στις 17 Φεβρουαρίου 1940) που προαναφέραμε; Ήταν σύμβαση η οποία υπεγράφη τον Φεβρουάριο του 1940 επί καθεστώτος Ιωάννη Μεταξά. Παραχωρούσε στην αμερικανική εταιρεία Hellenic Hydro-Electric and Metallurgical Corporation (συμφερόντων του Cooper) το αποκλειστικό δικαίωμα κατασκευής υδροηλεκτρικών έργων στον Αχελώο και εκμεταλλεύσεως του ορυκτού/ενεργειακού πλούτου της ευρύτερης περιοχής".

Προέβλεπε την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και τη βιομηχανική εκμετάλλευση των υδάτων, με ισχύ για αρκετές δεκαετίες, λήγοντας στα τέλη του 2010.

Οικονομικές και ιστορικές μελέτες (όπως του Δημήτρη Μπάτση στο βιβλίο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα») υπεστήριξαν ότι η σύμβαση αυτή δέσμευσε τις ενεργειακές και μεταλλευτικές δυνατότητες της χώρας για δεκαετίες. "Συμπτωματικά" λίγο πριν την εκπνοή της, επήλθε η δέσμευση της χώρας για 99 χρόνια με το επαίσχυντο και εθνοπροδοτικό πρώτο μνημόνιο! Τα συμπεράσματα σχετικά με το ποιοί και γιατί επιδιώκουν την ενεργειακή αφαίμαξη της χώρας, δικά σας...

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ