ΣΧΟΛΙΟ

ΥΠ.ΠΟ, Σ.Ε.Α. ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΘΡΗΣΚΟΙ, ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΑΠΟ TO "ATHENS PRIDE";

Την περασμένη εβδομάδα, έλαβε χώρα στο Σύνταγμα, συνάθροιση "ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας" υπό την επωνυμία "Athens Pride" και χρησιμοποιώντας ως λογότυπο τον Παρθενώνα με τη συγκεκριμένη επωνυμία. Η διοργάνωση έγινε από τον φορέα «Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας–Athens Pride», ο οποίος είναι μια εθελοντική, μη κερδοσκοπική εταιρεία που λειτουργεί βάσει του Ελληνικού Αστικού Κώδικα.

Η γραφιστική απεικόνιση του Παρθενώνα στο λογότυπο του φορέα αυτού, με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, αποτελεί καταφανώς μία στοχευμένη όσο και σκόπιμη επιλογή, η οποία δεν θα έπρεπε να αφήσει αδιάφορη ούτε την αρχαιολογική κοινότητα, ούτε το Υπουργείο Πολιτισμού, αλλά και κανέναν σκεπτόμενο και σεβόμενο τα νάματα του Ελληνικού Πολιτισμού, ΄Ελληνα. Και αυτό γιατί: 

Η συγκεκριμένη επιλογή των ομοφυλοφίλων, η οποία προφανέστατα έγινε εσκεμμένα, προσβάλλει και θίγει την ιερότητα του συμβόλου αλλά και την ιδεολογική σημασία που αυτό προσλαμβάνει. Ο Παρθενώνας αποτελεί ένα αρχετυπικό μνημείο-σύμβολο της αθηναϊκής ισχύος, της φιλοσοφίας και της κλασικής αρχαιότητας, το οποίο δεν θα πρέπει να συνδέεται με καμία επιμέρους επιλογή, πόσο μάλλον όταν η επιλογή αυτή αντίκεται προς την αρχαία ελληνική νομοθεσία και τα πατροπαράδοτα ήθη.

Η σύνδεση του μνημείου με τα χρώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, αποτελεί ουσιαστικά οικειοποίηση ενός εθνικού συμβόλου για την προώθηση των θέσεων μιας συγκεκριμένης πολιτικοκοινωνικής ομάδας, καλλιεργώντας παραπειστικά την αντίληψη ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας ήσαν ευεπίφοροι στα ομοφυλοφιλικά κηρύγματα και ότι δήθεν η Αρχαία Ελλάδα αποτελούσε την κοιτίδα της ηθικής ελευθεριότητας. Ας δούμε όμως με γνώμονα αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία και τεκμήρια, κατά πόσο ευσταθούν αυτές οι αντιλήψεις...

Κατ΄ αρχήν στην αρχαιότητα, τον ενήλικο ελεύθερο άνδρα ο οποίος επέλεγε μία θηλυπρεπή συμπεριφορά, συνοδευόμενη από ανάλογη εξωτερική εμφάνιση και αντίστοιχη ομιλία, τον αποκαλούσαν οι προγονοί μας Κίναιδο. Κίναιδος είναι μία σύνθετη λέξη, δηλώνοντας εκείνον ο οποίος "κινεί την αιδώ", δηλαδή επισείει την μήνη της Θεάς Αιδούς λόγω της έκλυτης συμπεριφοράς του. Η απάρνηση της αρρενωπότητάς του και η υϊοθέτηση θηλυπρεπούς/παθητικής στάσεως, για τους προγόνους μας είχε ως συνέπεια τον αυτόματο υποβιβασμό της κοινωνικής του θέσεως, καθώς η σεξουαλική "υποταγή" του επέφερε την απώλεια των πολιτικών του δικαιωμάτων, αλλά όχι μόνον... Όπως προκύπτει από τον περίφημο δικανικό λόγο του ρήτορα Αισχίνη "Κατά Τιμάρχου", υφίσταται σχετική νομοθετική πρόβλεψη του Σόλωνα, επιβάλλοντας αυστηρές στερήσεις πολιτικών δικαιωμάτων, υφιστάμενος ο κίναιδος πολιτική "ατιμία", καθώς θεωρούνταν αναξιόπιστος να επιφορτιστεί με ευθύνες σχετιζόμενες προς την διοίκηση της πόλεως. 

Οι κίναιδοι λοιπόν δεν μπορούσαν να εκλέξουν ούτε να εκλεγούν, να καταλάβουν δηλαδή πολιτικά, στρατιωτικά ή ιερατικά αξιώματα και ιδιότητες, ούτε να προσέλθουν και να λάβουν τον λόγο στην Εκκλησία του Δήμου. Απαγορευόταν ακόμη να συμμετάσχουν σε δημόσιες θρησκευτικές τελετές και να εισέλθουν σε ραντισμένο και καθαγιασμένο χώρο, όπως ήταν ο χώρος της Αγοράς. 

Αποκλείονταν επίσης από την ιδιότητα του κήρυκα ή του πρεσβευτή της πόλεως, ενώ επιπλέον δεν είχαν πρόσβαση ως συνήγοροι στα δικαστήρια (Ηλιαία, Άρειο Πάγο). Επίσης απαγορευόταν να προσεγγίσουν γυμναστήρια και παλαίστρες ή να προσεταιρισθούν ανήλικους. Εάν κάποιος κίναιδος παραβίαζε τις ανωτέρω απαγορεύσεις, οιοσδήποτε πολίτης είχε το δικαίωμα να ασκήσει "γραφή εταιρήσεως" και να τον καταγγείλει. Σε περίπτωση αποδείξεως του βασίμου της καταγγελίας και καταδίκης του, επιβάλλονταν ποινές που έφθαναν ακόμη και στην επιβολή της θανατικής ποινής...

Σε μία κοινωνία όπου προεξείχε η ιδιότητα του Οπλίτη/Πολίτη και η έννοια της συνειδητής ευθύνης, ο άνδρας που ήταν ελεύθερος πολίτης, όφειλε να κατέχει πάντοτε κυρίαρχο και ανδροπρεπή ρόλο. Ο παθητικός ρόλος του κιναίδου, θεωρούνταν υποτιμητικός και θηλυπρεπής, ασύμβατος προς την φιλοσοφία και τις αρχές του πολίτη. Επιπροσθέτως, οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν κατασταλλάξει στην αντίληψη ότι κάποιος ο οποίος υπέβαλλε το σώμα του στον μέγιστο εξευτελισμό, όντας έρμαιο των παθών, είτε λόγω ηδονής είτε λόγω χρημάτων, είναι επιρρεπής στο να εξαγοραστεί ή και να προδώσει ακόμη τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της πόλεως, προκειμένου να κορέσει τα αχαλίνωτα πάθη του...

Στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, ο φιλόσοφος Σωκράτης περιγράφει τη σαρκική επιθυμία για το σώμα ενός άλλου άνδρα ως εκτροπή η οποία αποστερεί από τον άνθρωπο την ελευθερία του, μετατρέποντάς τον σε «δούλο των ηδονών». (Βιβλίο Α΄, Κεφάλαιο 3, Εδάφια 8-14 (1.3.8-14) των Απομνημονευμάτων Ξενοφώντα).

Ο δε Πλάτων, στους "Νόμους" χαρακτηρίζει τις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ανδρών ως «παρά φύσιν». ("...πρέπει να σκεφτούμε ότι, όταν η φύση της γυναίκας και του άνδρα ενώνονται για την αναπαραγωγή, η ηδονή που προκύπτει φαίνεται ότι έχει δοθεί σύμφωνα με τη φύση (κατά φύσιν), ενώ η επαφή ανδρών με άνδρες ή γυναικών με γυναίκες είναι αντίθετη προς τη φύση (παρά φύσιν), και ότι αυτό το τόλμημα έγινε για πρώτη φορά από έλλειψη εγκράτειας στην ηδονή", "Νόμοι", Α΄ 636 c).

Υποστηρίζει ότι η φύση όρισε την ικανοποίηση των γενετήριων ορμών με σκοπό την αναπαραγωγή (όπως συμβαίνει στα ζώα). Καταδικάζει τον παθητικό ερωμένο καθώς απαρνείται την ανδρική του φύση και εξομοιώνεται με γυναίκα, ενώ ο ενεργός σύντροφος κατακρίνεται για έλλειψη αυτοσυγκράτησης. Στην ιδανική πολιτεία, φρονεί ότι οι πράξεις αυτές όφειλαν να απαγορευτούν διά νόμου. 

Ο Αριστοτέλης εξέτασε τον κιναιδισμό τόσο από ηθική όσο και από βιολογική/ιατρική σκοπιά, θεωρώντας τον σαφή ένδειξη διαστροφής ή ασθένειας. Ειδικότερα, στο έργο του «Ηθικά Νικόμαχεια», (7ο βιβλίο των «Ηθικών Νικομαχείων» (1148b), ο πανεπιστήμων φιλόσοφος κατατάσσει την παθητική ομοφυλοφιλία στις «θηριώδεις» ή «νοσηρές» καταστάσεις (νοσηματώδεις έξεις). Υποστηρίζει ότι αυτή η τάση μπορεί να οφείλεται είτε σε εκ γενετής φυσική αναπηρία/φύση, είτε σε συνήθεια που αποκτήθηκε από την παιδική ηλικία λόγω κακοποίησης (εξ έθους).

Για τον Αριοτοτέλη ο κίναιδος θεωρούνταν παρεκκλίνων από την ανθρώπινη φύση. 

Με γνώμονα τα ανωτέρω, και πολλά άλλα που θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε, αλλά δεν είναι το ζητούμενο του παρόντος κειμένου, επανέρχεται η διερώτησή μας σχετικά με την... ανοχή που επιδεικνύει το Υπουργείο Πολιτισμού αλλά και ο Σύλλογος Αρχαιολόγων σε σχέση με την ιδιοποίηση του συμβόλου του Παρθενώνα από τους κιναίδους και εύλογο είναι να ανακύπτουν καίριες απορίες για ευνόητους λόγους. Συμφωνούν οι ιθύνοντες του ΥΠ.ΠΟ και του Σ.Ε.Α. με την αναγωγή του Παρθενώνα σε συμβόλου των ομοφυλοφίλων; Οι διάφορες επίσης "ομάδες" και σύλλογοι αρχαιολατρών, ελληνοθρήσκων-αρχαιοθρήσκων τι θέση λαμβάνουν; Το αποδέχονται; Γιατί η μέχρι τώρα σιγή τους, υποδηλώνει σιωπηρή αποδοχή, έχουμε την εντύπωση...

ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΔΥΤΟΝ