ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ...

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για πολλούς υπήρξε μία ευεργετική πολιτική φυσιογνωμία για τον τόπο, οι γνωρίζοντες όμως τον κατατάσουν σε ένα πολύ αμφιλεγόμενο έως και άκρως αρνητικό για την ιστορία του τόπου τυχοδιωκτικό κεφάλαιο.
Το 1946 η Διεθνής Διάσκεψη των Παρισίων αποφασίζει και επιδικάζει στην Γερμανία τις εξής αποζημιώσεις για την Ελλάδα:
1) 7.181 δις $ που αφορούσαν καταστροφές προκληθείσες στην οικονομική υποδομή της χώρας.
2) 3.5 δις $ αποπληρωμή για το κατοχικό δάνειο. Όλα αυτά, υπολογίστηκαν με τιμές δολαρίου 1938.
3) Αποζημιώσεις για ολοκαυτώματα και θηριωδίες/εκτελέσεις και βιαιότητες που διαπράχθηκαν σε βάρος πληθυσμών χωριών και πόλεων.
4) Επιστροφή αρχαιολογικών θησαυρών.

Στην Ελλάδα επιδικάστηκε το ποσό συνολικά των 7,181 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Ελλάδα έλαβε συγκεκριμένα ποσοστά επί των γερμανικών περιουσιακών στοιχείων: 

- 4,35% από την Κατηγορία Α (γερμανικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, μετρητά κ.α.).
- 2,7% από την Κατηγορία Β (περιλαμβάνει βιομηχανικό εξοπλισμό, πλοία κ.α.).
Στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι η ελληνική πλευρά είχε εγείρει αξιώσεις για αποζημιώσεις ύψους 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων (τιμές 1938).
Το επιδικασθέν ποσό των 7,18 δισ. δολαρίων θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντικό αναλογικά με το μέγεθος της χώρας, αναγνωρίζοντας τις τεράστιες υλικές καταστροφές, τις απώλειες αμάχων καθώς και τις επιπτώσεις του λιμού που είχε ενσκύψει κατά την περίοδο 1941-1944, υπαιτιότητι της αποκρύψεως των αγαθών πρώτης ανάγκης για πώληση από τους μαυραγορίτες και του αγγλικού ναυτικού αποκλεισμού που απέκλειε τη δυνατότητα εφοδιασμού της χώρας από το εξωτερικό.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των αποζημιώσεων δεν καταβλήθηκε ποτέ, καθώς παρέμειναν στα χαρτιά. Η Ελλάδα έλαβε μόνο ένα μικρό υποσύνολο αυτών (περίπου 20-25 εκατομμύρια δολάρια) σε μορφή βιομηχανικού εξοπλισμού και εφοδίων, ενώ η διευθέτηση των υπόλοιπων απαιτήσεων αναβλήθηκε προκειμένου να διακανονιστεί με τη Συμφωνία του Λονδίνου, το 1953, ώστε να επέλθει η υπογραφή οριστικής ειρηνευτικής συνθήκης. 

Τελικά όμως η Συμφωνία του Λονδίνου που διαλάμβανε ρυθμίσεις για τα Γερμανικά Εξωτερικά Χρέη, υπήρξε καθοριστική για την οικονομική ανόρθωση της Δυτικής Γερμανίας, καθώς προέβλεπε τη διαγραφή του 60% των χρεών της και την ευνοϊκή ρύθμιση του υπόλοιπου ποσού. 

Το γερμανικό χρέος μειώθηκε από τα 32 δισεκατομμύρια μάρκα στα περίπου 14-15 δισεκατομμύρια. Η αποπληρωμή ορίστηκε σε βάθος 30 ετών. Η Γερμανία θα κατέβαλε αποζημιώσεις μόνο αν διέθετε εμπορικό πλεόνασμα, ενώ οι δόσεις δεν θα υπερέβαιναν το 3% των εσόδων από τις εξαγωγές της. Ένας από τους πλέον κρίσιμους όρους (Άρθρο 5) προέβλεπε ότι η εξέταση των πολεμικών επανορθώσεων αναβάλλεται μέχρι την υπογραφή μιας τελικής συνθήκης ειρήνης.

Η Ελλάδα ήταν μία από τις 20 χώρες-πιστωτές που συνυπέγραψαν τη συμφωνία στις 8 Αυγούστου 1953 (εκπροσωπούμενη από τον πρεσβευτή Λέοντα Μελά). Με αυτή την υπογραφή, η Ελλάδα αποδέχθηκε την αναστολή των διεκδικήσεών της, στηρίζοντας την επανένταξη της Γερμανίας στη δυτική συμμαχία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Σε αυτή την κρίσιμη καμπή, καθοριστική ήταν η στάση του Κ. Καραμανλή. Αντί να ασκήσει πιέσεις με άξονα την εθνική διεκδίκηση, συμβιβάστηκε στο να λάβει η χώρα ένα δάνειο ύψους 200.000.000 μάρκων και πολλά παλαιά οχήματα και φορτηγά, διαγράφοντας κάθε άλλη αξίωση...

Που οφείλεται όμως αυτός ο άνευ όρων συμβιβασμός του Καραμανλή; Οφείλεται στο γεγονός ότι το έτος 1943 η Δοξούλα Μακρή-Λεοντίδη, σύζυγος του Δημήτρη Μακρή, στενού φίλου του Καραμανλή, εργαζόταν ως γραμματέας-διερμηνέας στην διοίκηση των Γερμανών στην Θεσσαλονίκη, έχοντας προϊστάμενο τον Μαξ Μέρτεν, ανοίγοντας τον δρόμο της συνεργασίας και για τον ίδιο... Ο Μέρτεν, ο οποίος την περίοδο του πολέμου έφερε τον βαθμό του Λοχαγού, ήταν ανώτερος δικαστικός σύμβουλος της Γερμανικής Στρατιωτικής Διοικήσεως. Στη Θεσσαλονίκη εγκαταστάθηκε από τον Αύγουστο του 1942 έως το 1944, όπου διετέλεσε επικεφαλής της πολιτικής και διοικητικής υπηρεσίας της Γερμανικής Στρατιωτικής Διοικήσεως Θεσσαλονίκης - Αιγαίου.

Η "σχέση" αυτή, συνεχίστηκε και μετά τον πόλεμο, όταν ο Καραμανλής όρισε ως Υπουργό Εσωτερικών τον Μακρή και τον άλλον συνεργάτη του Γεώργιο Θέμελη ως Υφυπουργό Εθνικής Αμύνης. "Συμπτωματικά" ο Γ. Θέμελης, μετέπειτα Υποπτέραρχος της Π.Α., είχε διατελέσει Νομάρχης Πέλλας στην Κυβέρνηση Τσολάκογλου, υπό τις "ευλογίες" των Γερμανών...

Ο αραβωνιαστικός της Δοξούλας Λεοντίδου, Δημήτρης Μακρής, δικηγορούσε στην Θεσσαλονίκη και ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τις γερμανικές αρχές, ευνοούμενος επαγγελματικά, χάρη στην πρόσβαση που διέθετε η αραβωνιαστικιά του στον Μαξ Μέρτεν. 

Η παράταξη που ανέδειξε έναν Ιωάννη Ράλλη, έναν Γεώργιο Παπαδόγγονα, έναν Ι. Πλυτζανόπουλο, αποκρύπτει επιμελώς τον ρόλο του Κ. Καραμανλή, όπως άλλωστε και του Κ. Μητσοτάκη...

Έγγραφο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, στο οποίο γίνεται μνεία στον ρόλο του Κ. Καραμανλή ως συνεργάτη των Γερμανών, σύμφωνα με τις καταγγελίες του Μ. Μέρτεν...

Ο Μέρτεν επανέρχεται το 1959 στην Ελλάδα για τουρισμό απτόητος, δεδομένου ότι οι πρώην συνεργάτες του κυβερνούν την χώρα. Συλλαμβάνεται όμως από ατυχή συγκευρία και μεθοδεύεται η δίκη του ως εγκληματία πολέμου αφού έχει κατηγορηθεί ως κύριος υπεύθυνος για τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων Εβραίων.

Μετά απο πιέσεις της Γερμανίας, ψηφίζεται όμως νόμος από την κυβέρνηση Καραμανλή ο οποίος θέτει τέλος στην αναζήτηση και τιμωρία των εγκληματιών πολέμου, προβλέποντας ειδικά για τον Μέρτεν ότι πρέπει να δικαστεί στην χώρα του, αποπεμπόμενος στην Γερμανία, όπου τελικά απηλάγη κάθε κατηγορίας και επακολούθησε και διορισμός του από το γερμανικό κράτος.

Επιπλέον αξίζει να επισημανθεί εκείνο το οποίο άπαντες αποκρύπτουν, ότι σε δίκες εγκληματιών πολέμου στο Ισραήλ, αναδύονται έγγραφα και τεκμήρια που αναφέρονται σε εκατοντάδες συνεργάτες των Γερμανών και στην Ελλάδα. Είναι προφανές ότι αυτό το υλικό έχει αποδεικτική ισχύ και οι Ισραηλινοί το κρατούν ερμητικά κλειστό, αξιοποιώντας το για "πειθαναγκασμό" ιθυνόντων (εύσχημη διατύπωση του εκβιασμού). 

Αργότερα, ο Κ. Καραμανλής έγινε "προστατευμένος" του πλούσιου ομοφυλόφιλου πολιτικού Λάμπρου Ευταξία (γνωστού ως Λαμπρινή), ο οποίος τον προώθησε σε υπουργικά αξιώματα με το... αζημιωτο... Αν το συσχετίσουμε αυτό το γεγονός με πληροφορίες  και χαρακτηρισμούς που είχαν συλλέξει οι Γερμανοί για ορισμένες ιδιαιτερότητες του Καραμανλή, μπορούμε να σκιαγραφήσουμε ένα πολιτικό προφίλ ενός πολιτικού τυχοδιώκτη.

Φωτ. του Διονυσίου Παπαδόγγονα, πατέρα του πολιτικού της ΝΔ Αλέξανδρου Παπαδόγγονα, ο οποίος διετέλεσε Διοικητής Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου, ομνύοντας όρκο στον Ανώτατο Αρχηγό των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Αδόλφο Χίτλερ, και υπακούοντας στις διαταγές του Γερμανού προϊσταμένου του, Στρατηγού των Ές Ες, Βάλτερ Σιμάνα... Μάλιστα, όταν συνέβη η απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου του 1944, ο Συνταγματάρχης Δ. Παπαδόγγονας, έσπευσε να αποστείλει τηλεγράφημα προς τον Χίτλερ, καταδικάζοντας την απόπειρα δολοφονίας, αποκαλώντας τους συνομώτες "υποκείμενα" και εκφράζοντας τις ευχές του για μακροημέρευση και υπέρ υγείας του Φύρερ. Οι ευχές διαβιβάστηκαν στον Χίτλερ προσωπικά μέσω του Χίμμλερ, και ο Αδ. Χίτλερ αισθάνθηκε την υποχρέωση να ανταπαντήσει ευχαριστώντας τον Παπαδόγγονα και τους άνδρες του των ταγμάτων ασφαλείας Πελοποννήσου...

Επιπλέον, Καραμανλής και Αβέρωφ, ως πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών αντίστοιχα, είναι εκείνοι που υπέγραψαν τις ενταφιαστικές για την Ένωση προδοτικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, καθιστώντας την Αγγλία και την Τουρκία εγγυήτριες δυνάμεις για την... ανεξαρτησία της Κύπρου. Τις συνέπειες αυτής της ύπουλης συμφωνίας τις είδαμε τον Ιούλιο του 1974, όταν οι Τούρκοι επικαλέστηκαν, δυνάμει των ανωτέρω συνθηκών, το δικαίωμα επεμβάσεως στα εσωτερικά της Κύπρου, πραγματοποιώντας την εισβολή του Αττίλα Ι και ΙΙ, όπου με την δεύτερη εισβολή που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 1974, επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή, υφάρπαξαν σχεδόν το 40% του νησιού... Τότε ήταν που ο... κουφός "Εθνάρχης" (κουφός γιατί κατόρθωσε να υποβιβαστεί κατά τον πόλεμο του 1940 σε βοηθητικό, επικαλούμενος "σοβαρό πρόβλημα βαρηκοίας"...).

Είναι εκείνος που ευθύνεται για το φαινόμενο της αστυφυλίας, στοιβάζοντας τον μισό εργατικό πληθυσμό της χώρας στα μεγάλα αστικά κέντρα και τον άλλο μισό στέλνοντάς τον στο εξωτερικό, ερημώνοντας τα χωριά και την τοπική παραγωγή, γεμίζοντας την Αθήνα πολυκατοικίες... Είναι αυτός που εισήγαγε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, που απετέλεσε την αρχή του τέλους για κάθε προσπάθεια επίτευξης εθνικής αυτάρκειας, με τις γνωστές συνέπειες...

Είναι αυτός που από το 1959 είχε αποδεχθεί, επίσημα, την ύπαρξη "Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας" στο πλαίσιο του Ομοσπονδιακού Γιουγκοσλαβικού κράτους και όχι μόνον... Αυτός που τσιμεντοποίησε την Αθήνα, αυτός που έκανε την "βία και νοθεία" στις εκλογές του 1961 πρακτική του, εκείνος που δραπέτευσε το 1963 για το Παρίσι ως "Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης", δεν αποτελεί και το πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα πολιτικού ήθους της ελληνικής πολιτικής σκηνής... Άνθρωποι σαν τον Καραμανλή, τους Μητσοτάκηδες και τους γερμανόφιλους Μεϊμαράκηδες, για να αναφέρουμε όλως ενδεικτικά κάποιες περιπτώσεις, είναι αυτοί που ηγήθηκαν τις επόμενες δεκαετίες της Ελλάδος, μαζί με τους διάφορους Μινέϊκο-Παπάντριου και έτερους εθνικούς ολετήρες, οδηγώντας σταδικά την χώρα στην χρεοκοπία του 2010 και την εκχώρηση της εθνικής της κυριαρχίας στους ξένους πιστωτές...

Ο πατέρας του πρωθυπουργού και αρχηγού της ΝΔ Γεωργίου Ράλλη, Ιωάννης Ράλλης, κατοχικός πρωθυπουργός, γευματίζει με Γερμανό Αξιωματικό την εποχή της παντοδυναμίας του... Οι πολιτικοί τους επίγονοι, είναι εκείνοι που μας δίνουν μαθήματα "πατριωτισμού και δημοκρατίας"...

Καραμανλής: Ο άνθρωπος που παρέδωσε πνευματικά-πολιτιστικά την Ελλάδα στην διεθνιστική αριστερά για να επιταχύνει την εθνική διάβρωση της ελληνικής κοινωνίας, ο άνθρωπος που δυναμίτισε τα θεμέλια της ελληνικής ζωής, ο φίλος του Ευταξία και του Ιόλα από κάποιους θεωρείται "εθνάρχης" και "πρότυπο". Ο άνθρωπος που την ώρα που ο Αττίλας μακέλευε την Κύπρο αναφώνησε το περίφημο "Η Κύπρος κείται μακράν", ο άνθρωπος που αναθεώρησε το Σύνταγμα και με νόμο αναδρομικής ισχύος (πραγματοποιώντας νομική και συνταγματική εκτροπή), δίωξε ποινικά τους Απριλιανούς, έχει βαρύ και σκοτεινό παρελθόν. Το μόνο βέβαιο είναι πώς αυτός άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για όλα όσα θα επακολουθούσαν τις επόμενες δεκαετίες στην ελληνική πολιτική ζωή και κοινωνία...

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ