ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΝΑΥΠΗΓΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΖΩΝΗ Α΄ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ, ΑΠΕΦΑΝΘΗ ΤΟ ΣΤΕ! ΚΙ ΟΜΩΣ ΜΕ "ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ" ΤΟ ΚΑΚΟ ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΑΙ...

                     

Το 2008 εξεδόθησαν από το Συμβούλιο της Επικρατείας δύο σημαντικες αποφάσεις, οι οποίες καταδεικνύουν ότι οι ιθύνοντες του Υπουργείου Πολιτισμού διαπράττουν παράβαση καθήκοντος και ό,τι το κράτος το ίδιο, δέσμιο ιδιωτικών συμφερόντων και εξωχώριων σκοπιμοτήτων, αρνείται να εφαρμόσει τους νόμους που το ίδιο θεσπίζει!

Πρόκειται για τις υπ’ αριθμ. ΣτΕ 1922/2008 και 1923/2008,1923/2008 του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ).

Με τις συγκεκριμένες αποφάσεις, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την προσφυγή ναυπηγείου (Σαλαμίνας) κατά της αποφάσεως θεσμοθετήσεως της Αρχαιολογικής Ζώνης Α΄ (Απολύτου Προστασίας), η οποία απαγορεύει κάθε ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα. Ετέθη δηλαδή ζήτημα ασυμβιβάστου της συγκεκριμένης δραστηριότητας προς το νομικό πλαίσιο προστασίας του αρχαιολογικού χώρου!

Η κρίση του Συμβουλίου και η απόφανσή του βασίστηκε στο γεγονός ότι η λειτουργία ναυπηγείων και διαλυτηρίων πλοίων εντός ζώνης απολύτου προστασίας (όπως συμβαίνει στην Κυνόσουρα Σαλαμίνας, πλησίον του Τύμβου των Σαλαμινομάχων) προκαλεί βλάβη στον αρχαιολογικό χώρο και το ιστορικό τοπίο, συνεπαγόμενη υποβάθμιση του τοπίου και απειλή για τα μνημεία.

Και ιδού έγκειται το παράδοξο που αποκαλύπτει την έκταση της πολιτικής σκοπιμότητας: Η απόφαση εναρμονίζεται με τις διατάξεις του Ν. 4858/2021 (Αρχαιολογικός Νόμος), ο οποίος προβλέπει ότι στη Ζώνη Α΄ απαγορεύεται κάθε είδους δόμηση ή δραστηριότητα που αλλοιώνει τον χαρακτήρα του μνημείου ή του χώρου. Με γνώμονα την απόφανση του ΣΤΕ, το Υπουργείο Πολιτισμού όφειλε, σεβόμενο και εφαρμόζοντας τον αρχαιολογικό νόμο, να απαιτήσει ανάκληση αδειών από όσους φορείς έχουν ΠΑΡΑΝΟΜΑ χορηγήσει, άνευ της εγκρίσεώς του και να προβεί στην προστασία των μνημείων και στην ανάδειξή τους. Αντ΄ αυτού, όμως σιγεί ένοχα, αφήνοντας τα μνημεία στην τύχη τους, έχοντας εναποθέσει τον... σχεδιασμό μετεγκαταστάσεως των ναυπηγείων σε σχέδιο το οποίο θα εκπονήσει ο ΟΛΠ ΑΕ (λέγε με COSCO!), με αφορμή την ημερομηνία λήξεως των συμβατικών υποχρεώσεων του κράτους το 2054, όπως μονότονα μηρυκάζουν τα υπηρεσιακά όργανα του ΥΠ.ΠΟ. Μόνο που όταν ερωτώνται εγγράφως ποιές είναι αυτές οι λεγόμενες "συμβατικές υποχρεώσεις" του Ελληνικού Κράτους και από που απορρέουν, αποφεύγουν επιμελώς να απαντήσουν... Το δε τοπογραφικό διάγραμμα που συνοδεύει το παράρτημα της συνάψεως της συμφωνίας με τον ΟΛΠ, είναι άφαντο! Όταν δε ο Δήμος Σαλαμίνος ζήτησε επίσημα από τον ΟΛΠ να του γνωστοποιήσει τα όρια δικαιοδοσίας του στη Σαλαμίνα, ουδεμία απάντηση εισέπραξε με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει...

Δηλαδή, ανέθεσε η Πολιτεία, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε έναν ιδιωτικό φορέα και μάλιστα στους Κινέζους που ασκούν τη διοίκηση του ΟΛΠ, να εκπονήσουν μελέτη για την απομάκρυνση των ναυπηγείων και όχι το κράτος το ίδιο να επιληφθεί! Και αυτό, διότι οι συμβάσεις με τον ΟΛΠ είναι έωλες και ο ΟΛΠ δεν δικαιούται να κάνει χρήση χερσαίων εκτάσεων στην Σαλαμίνα, παρά μόνο προσχώσεων, όπως έχει αποκαλυφθεί αλλά αποσιωπάται για ευνόητουςλόγους, ενώ τα ναυπηγεία έχουν διαπράξει πλείστες περιβαλλοντολογικές, πολεοδομικές και άλλες αυθαιρεσίες, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν προβεί σε καταστροφές αρχαιολογικών μνημείων. Κι αυτό δεν είναι δική μας εκτίμηση, αλλά απορρέει από επίσημες εκθέσεις των αρμοδίων εφοριών αρχαιοτήτων... Υφίσταται λοιπόν πολιτική ασυνέπεια που αγγίζει τα όρια της παρανομίας, καθώς ενώ υφίσταται το νομικό πλαίσιο για την προστασία της περιοχής, και είναι απόλυτα σαφές και δεδομένο, παρά ταύτα, οι ναυπηγοεπισκευαστικές μονάδες, σε αντίθεση προς την νομοθεσία, εξακολουθούν απρόσκοπτα να λειτουργούν στον αρχαιολογικό χώρο!!!

Δεν πρόκειται μόνο για τον τύμβο των Σαλαμινομάχων, αλλά και για τον αρχαίο πολεμικό και εμπορικό λιμένα, τα αρχαία τείχη της πόλεως της Σαλαμίνος, το ευρύτερο ιστορικό τοπίο, το τρόπαιο της νίκης στο ακρωτήριο της Κυνόσουρας αλλά και την αισθητική και οπτική διάσταση των μνημείων, πέραν της περιβαλλοντολογικής ρυπάνσεως του θαλάσσιου χώρου και όχι μόνον...

Η αντινομία που επικρατεί θα είχε διευθετηθεί, εάν το ΥΠ.ΠΟ εκτελούσε το χρέος του, εάν δεν παρενέβαιναν πολυποίκιλα συμφέροντα και σκοπιμότητες, εάν ο πληθυσμός της Σαλαμίνας προέβαινε σε μαζικές κινητοποιήσεις, έχοντας επίγνωση ότι η ανάδειξη των αρχαιοτήτων και της μνημειακής κληρονομιάς θα προσδώσει στο νησί αίγλη αλλά και υπεραξία, δρομολογώντας μοναδικές ευκαιρίες αναπτύξεως και αναδείξεως, εάν η δικαιοσύνη εκινείτο αυτεπαγγέλτως ή εάν οι υπηρεσιακοί ιθύνοντες του ΥΠ.ΠΟ, όχι η πολιτική ηγεσία που είναι δοτή, αλλά η φυσική ηγεσία, οι διευθυντές, οι προϊστάμενοι εφοριών αρχαιοτήτων και διακεκριμένα στελέχη της αρχαιολογικής υπηρεσίας υπερασπίζονταν δημοσίως την νομιμότητα και καλούσαν τις δικαστικές αρχές αλλά και την πολιτική τους ηγεσία να δώσει τέλος σε αυτό το αίσχος, την μέγιστη προσβολή της εθνικής και ιστορικής μνήμης που συντελείται επί δεκαετίες στη Σαλαμίνα...

Το λεγόμενο "αναπτυξιακό σχέδιο" του ΟΛΠ το οποίο κυρώθηκε με το Προεδρικό Διάταγμα ΦΕΚ 32/Δ/25-01-2023, επιτείνει την αντινομία και σκοπό του έχει να "επιβάλλει" το παράνομο ως "νόμιμο", αφού, καταφεύγοντας σε "αλχημείες", ουσιαστικά αναιρεί το πνεύμα του αρχαιολογικού νόμου, επιτρέποντας τη λειτουργία ναυπηγοεπισκευαστικών μονάδων "μεσαίας" και "χαμηλής" εντάσεως, δηλ. "βαπτίζει" με αυτούς τους χαρακτηρισμούς τα υφιστάμενα ναυπηγεία και διαιωνίζει την καταδίκη των μνημείων στο ίδιο και απαράλλακτο καθεστώς... Πρόκειται γι΄ αυτό που λέει ο λαός "παίζουμε με τις λέξεις" και χρησιμοποιούνται κατάλληλοι όροι ώστε να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα...

Το γιατί το κράτος συνεχίζει να επιμένει στην παραμονή των ναυπηγείων στον ιερό χώρο της Κυνόσουρας, σε ένα ιστορικό τοπίο έμφορτο σημασίας και αξίας, τόχουμε αναλύσει σε παλαιότερες αναφορές μας, εκτενώς. Είναι συνάρτηση της διαπλοκής επιχειρηματικών συμφερόντων με πολιτικούς (οικογένεια Καραμανλή και όχι μόνο...), σε συνάρτηση με την εγκαθίδρυση δραστηριοτήτων σε μία ζώνη εσκεμμένα της οποίας την εξάλειψη επιδιώκει ως ιστορικό μνημείο, προκειμένου να την σβήσει από την ιστορική μνήμη...

Καταλήγοντας, ουδείς έχει κάποια αντιπαλότητα ή εχθρότητα προς τα ναυπηγεία. Όμως δεν μπορούν να βρίσκονται σε αρχαιολογικό τοπίο και μάλιστα τέτοιας ιστορικής σημασίας, παρεμποδίζοντας την ανάδειξη των μνημείων και υποβαθμίζοντάς τα. Επιβάλλεται να μετεγκατασταθούν εκτός αρχαιολογικής ζώνης, ώστε να υπάρξει αποκατάσταση του χώρου, όπως αρμόζει στη σημασία των μνημείων και στο μεγαλείο των ιστορικών γεγονότων με τα οποία συνδέονται...

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ