ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ, ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ, ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΥΠΑΤΡΙΔΗΣ...

Ο Λορέντζος Μαβίλης υπήρξε ένας μεγάλος ευπατρίδης του προπερασμένου αιώνα, ο οποίος σμίλευσε εαυτόν σπουδάζοντας Φιλοσοφία και Φιλολογία στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και του Φράϊμπουργκ στη Γερμανία, καθιστάμενος εμβριθής μελετητής και αναλυτής των έργων του Νίτσε, του Καντ και του Σοπενάουερ, μεταξύ πολλών άλλων... Γεννήθηκε το 1869 στην Ιθάκη και η μητέρα του υπήρξε ανιψιά του ευπατρίδη Εθνικού Κυβερνήτη και ηρωομάρτυρα Ιωάννη Καποδίστρια.
Δεινός σκακιστής, παρουσίασε μελέτες σχετικά με ζητήματα στρατηγικής και τακτικής στο σκάκι (αρχαίους πεσσούς), θεωρούμενος εκ των κορυφαίων σκακιστών στη Γερμανία, ενώ οι μελέτες του προσέλαβαν πανευρωπαϊκή αναγνώριση. Μετέβη στην Κρήτη, κατά την επανάσταση του 1896 για να πολεμήσει. Οργάνωσε, εξόπλισε και συντηρούσε με δικά του έξοδα σώμα αποτελούμενο από 70 εθελοντές από την Κέρκυρα, συμμετέχοντας στον ατυχή πόλεμο του 1897, τιθέμενος επικεφαλής και τραυματιζόμενος σε μάχη στην Ήπειρο.

Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι ο Μαβίλης δεν υπήρξε μόνο άνθρωπος του πνεύματος, αλλά και της δράσεως, ενσαρκώνοντας το πλατωνικό πρότυπο του Φιλοσόφου-Πολεμιστή. συμμετέχοντας ενεργά ως αληθινός φλογερός πατριώτης, σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους ου διεξήχθησαν την εποχή του. 

Μετά την επάνοδό του στην Κέρκυρα έγραψε μερικά από τα καλύτερα ποιήματά του (υπήρξε ο κορυφαίος Έλληνας σονετογράφος) και ασχολήθηκε με το γλωσσικό ζήτημα, που το θεωρούσε άρρηκτα συνδεδεμένο με το εθνικό.

Το έτος 1910, ο Μαβίλης εκλέγεται βουλευτής Κερκύρας, υπερασπιζόμενος εθνικά θέματα ως και το ζήτημα της δημοτικής γλώσσας, αναφέροντας επιγραμματικά εντός της βουλής, από το βήμα του ομιλητού, ότι δεν υφίστανται χυδαίες λέξεις αλλά χυδαίοι άνθρωποι...

Η υπερτάτη θυσία του προς την Πατρίδα επήλθε στις 28 Νοεμβρίου του 1912, διαρκούντων των Βαλκανικών Πολέμων. Ο Λορέντζος Μαβίλης, συμμετέχοντας ως εθελοντής στο σώμα των Γαριβαλδινών, θα πέσει ηρωϊκά μαχόμενος κατά των Τούρκων στο βουνό Δρίσκος της Ηπείρου. Ήταν μόλις 52 ετών, πάνω στην κορύφωση της πνευματικής του δημιουργίας. Στα ποιήματά του υμνεί την πατρίδα και αυτούς που έπεσαν στο πεδίο της μάχης (Εις την Μάχη, Πατρίδα, Πλήρωμα Χρόνου) κ.α.

Και ποιά ήταν η αντιμετώπισή του; Η θυσία του Μαβίλη ξεχάστηκε, όπως ξεχάστηκε και η θυσία του Παύλου Μελά, του ηρωϊκού ταγματάρχη Βελισσαρίου και πόσων άλλων... Όμως, μετά την λήθη, ήρθε η καταισχύνη. Δίποδα ανδράποδα ανεγκέφαλα, βανδάλισαν το μνημείο του, δίχως καν να γνωρίζουν το μεγαλείο του Ανδρός...

                                 ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ