ΙΠΠΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΜΥΗΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ
Η Ιπποτική Αριστοκρατία απετέλεσε μία ηρωϊκή και συνάμα μυητική τάξη η οποία κατείχε διάσταση ιερή και σεπτή, συγκροτώντας στο θνητό επίπεδο έναν θεσμό ο οποίος ανταποκρινόταν σε αρχετυπικές αξίες και αρχέγονα ιδανικά.
Ενσαρκώνοντας και διαιωνίζοντας την παράδοση που κατείχαν οι Ιερείς-Βασιλείς, οι υπέρτατοι κάτοχοι και θεματοφύλακες της μυστηριακής κληρονομιάς, των οποίων τους εναρμόνιους κραδασμούς επιδιώκουμε να αποκτήσουμε στις μέρες μας, καταφεύγοντας στην μυητική τελετουργία...
Η μέγιστη επιθυμία και ο ύψιστος προορισμός του Ιππότη-πολεμιστή ήταν να πεθάνει πολεμώντας ένδοξα, γεγονός που τον οδηγούσε στην αθανασία, διασφαλίζοντάς του το Κλέος, την επική αυτή δόξα, καθώς και την υστεροφημία στο διηνεκές του χρόνου...
Πέραν τούτου, η δράση και η ζωή του Ιππότη-αναζητητή ήταν προσανατολισμένη στην αναζήτηση της αλήθειας. «Για τον Θεό που δεν ψεύδεται» ήταν η ρήση που ακολουθούσαν. Ο Ιππότης ένοιωθε σε κάθε έκφανση της δράσεώς του αλλά και ευρύτερα της ζωής του, ότι συνιστούσε εκπρόσωπο της Θείας Κρίσεως.
Ρήσεις όπως «΄Οποιος φοβάται τον θάνατο περισσότερο από την ατίμωση, δεν έχει δικαίωμα στην υπεροχή» και «θεωρείται καλύτερο να πεθάνεις, από να μείνεις στη ζωή με ατίμωση», συνιστούν πυξίδες προσανατολισμού της ηρωϊκής αυτής τάξεως.
Η Ιπποτική Παράδοση, η οποία ανάγεται σε αρχαιοελληνικές ρίζες, όπως συνάγεται από τον ΄Ομηρο αλλά και από τον διαπρεπή ερευνητή και συγγραφέα περί των ιπποτικών παραδόσεων Ραϋμόνδο Λούλο, από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και της υπάρξεως των ιππέων Εταίρων, διαπότισε σε βάθος τα κατά καιρούς μυστηριακά και φιλοσοφικά συστήματα, προεξάρχοντος του Τεκτονισμού, καταλαμβάνοντας θέση στις διδαχές του σε διάφορες βαθμίδες...
Η ένταξη στην Ιπποσύνη των καιρών του Μεσαίωνα, περίοδος κατά την οποία ο ιπποτικός θεσμός γνώρισε ευρεία έκταση και υμνήθηκε μέσω θρύλων κα παραδόσεων που διαλαλούσαν οι τροβαδούροι της εποχής από τόπο σε τόπο, ήταν συνδυασμένη με νηστείες, αγρυπνία ένοπλη, συχνούς καθαρμούς με λουτρό (νούς υγιής εν σώματι υγιή), προσευχές και ο,τιδήποτε επέφερε εξαγνισμό και κάθαρση στο σώμα, στην ψυχή και στο πνεύμα.
Είναι γεγονός ότι ο θεσμός πολλάκις εκφυλίσθηκε, ή αλλοιώθηκε ο Ιπποτικός χαρακτήρας, υπέστη διαστρέβλωση το περιεχόμενό του εσκεμμένη, προκειμένου να εξυπηρετήσει κοσμικούς στόχους και ηγεμονικές επιδιώξεις ματαιοδοξίας. Η πεμπτουσία όμως του ιπποτικού θεσμού παρέμεινε αναλλοίωτη, για όσους γνώριζαν οτι το πνεύμα της Ιπποσύνης συνεπάγεται την διείσδυση στα άδυτα ενός μυστηριακού τύπου. Όμως από τον Δεξίλεω και τον Βελλερεφόντη μέχρι τον Διγενή Ακρίτα και τον Αρθρούρο, από τον Πάρσιφαλ και τον Ζήγκφριντ μέχρι τον Απόλλωνα δρακοκτόνο, δομείται μία ιπποτική παράδοση χιλιετηρίδων, που ασκεί καθοδηγητικό ρόλο στην φυλή μας, διαιωνίζοντας το ηρωϊκό πνεύμα της ιπποσύνης και έναν κώδικα τιμής που απευθύνεται σε άνδρες ξεχωριστούς...
Βιώνοντας τη ζωή της τιμής, αναπνέοντας και αγωνιζόμενοι για έναν σκοπό ιερό και υπό την προσμονή της Δέσποινας των Λογισμών τους, οι Ιππότες Πολεμιστές, αποτελούν τους φιλοσόφους του βίου που παλεύουν για την εδραίωση των Ιδανικών και των Αξιών ενός Ανώτερου Κόσμου...
Ευτυχείς, όσοι καταστούν άξιοι να υποστούν την καθαρτική επίδραση των ιπποτικών αρχετύπων. Θα αναβαπτιστούν και θα σηματοδοτήσουν τη ζωή τους με σταθερά σημεία αναφοράς...
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Σχόλια