Η ΜΥΗΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ...
Σύμφωνα με τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα, το Κάλλος, η Αλήθεια και το Αγαθό είναι τα τρία εκείνα συστατικά στοιχεία από τα οποία αποτελείται το θείο τρίγωνο. Η Αρμονία και το Κάλλος, είναι γεγονός ότι ανυψώνουν την ανθρώπινη ψυχή σε φωτεινότερες και πνευματικότερες σφαίρες μέσω της ποιήσεως, ζωγραφικής, μουσικής, γλυπτικής, χορού, εναρμονιζόμενα όλα αυτά σε ένα ενιαίο σύνολο: Την Τραγωδία.
Η τραγωδία ήταν το μυητικό θέατρο που κληροδότησε ο Λύσιος Διόνυσος στους κοινούς θνητούς για να μπορέσουν να κατανοήσουν τα βαθύτερα μυστήρια της ψυχής αλλά και του νου με δραματουργικό τρόπο δοσμένα. Το μυητικό δράμα είναι ένας μαγικός καθρέπτης της ανθρώπινης ψυχής που προάγει τη φαντασία. Η Μελπομένη, η Μούσα του Θεάτρου, έδωσε έμπνευση σε θεόσταλτες μορφές όπως ο Αισχύλος, που ανύψωσαν την τραγωδία στο ύπατό της εξελικτικό σημείο... Ο Αισχύλος ήταν μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια και μέσα από τη γνώση του και την εμπειρική του εμβίωση, κατόρθωσε να αποδώσει το πνεύμα των μυστηρίων, δίχως όμως να προβεί και σε αποκάλυψη των "αρρήτων" και των δεικνυομένων σε αυτά...
Ο Διόνυσος αντιπροσωπεύει την επιθυμία για σωματική εκδήλωση, είναι το ακτινοβόλο πνεύμα της ενσαρκώσεως, το ακατάβλητο ρεύμα της ζωής ωθώντας τα όντα σε ζωή και σε δράση. Η έξαρση της ζωής, το πνεύμα της ατομικότητας, ο θεός του ονείρου και της εμπνεύσεως, ενώ ο Απόλλων είναι ο Λόγος της ουράνιας διάνοιας, η ακτινοβολούσα εκδήλωση του θείου κάλλους. Ο Διόνυσος ελέγχει τον υλικό κόσμο, ενώ ο Απόλλων κυριαρχεί στον πνευματικό... Απόλλων και Διόνυσος είναι αλληλοσυμπληρωματικές δυνάμεις και υποστάσεις και όχι αντιθετικές, ο δε Απόλλων αντιπροσωπεύει τον Θείο Λόγο προτού κατέλθει και ενσαρκώσει την ύλη... Ο δε Διόνυσος αναπαριστά την επιθυμία του θείου να εκδηλωθεί στην ζωή, μέσω του υλικού κόσμου...
Η τραγωδία ήταν το μυητικό θέατρο που κληροδότησε ο Λύσιος Διόνυσος στους κοινούς θνητούς για να μπορέσουν να κατανοήσουν τα βαθύτερα μυστήρια της ψυχής αλλά και του νου με δραματουργικό τρόπο δοσμένα. Το μυητικό δράμα είναι ένας μαγικός καθρέπτης της ανθρώπινης ψυχής που προάγει τη φαντασία. Η Μελπομένη, η Μούσα του Θεάτρου, έδωσε έμπνευση σε θεόσταλτες μορφές όπως ο Αισχύλος, που ανύψωσαν την τραγωδία στο ύπατό της εξελικτικό σημείο... Ο Αισχύλος ήταν μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια και μέσα από τη γνώση του και την εμπειρική του εμβίωση, κατόρθωσε να αποδώσει το πνεύμα των μυστηρίων, δίχως όμως να προβεί και σε αποκάλυψη των "αρρήτων" και των δεικνυομένων σε αυτά...
Ο Διόνυσος αντιπροσωπεύει την επιθυμία για σωματική εκδήλωση, είναι το ακτινοβόλο πνεύμα της ενσαρκώσεως, το ακατάβλητο ρεύμα της ζωής ωθώντας τα όντα σε ζωή και σε δράση. Η έξαρση της ζωής, το πνεύμα της ατομικότητας, ο θεός του ονείρου και της εμπνεύσεως, ενώ ο Απόλλων είναι ο Λόγος της ουράνιας διάνοιας, η ακτινοβολούσα εκδήλωση του θείου κάλλους. Ο Διόνυσος ελέγχει τον υλικό κόσμο, ενώ ο Απόλλων κυριαρχεί στον πνευματικό... Απόλλων και Διόνυσος είναι αλληλοσυμπληρωματικές δυνάμεις και υποστάσεις και όχι αντιθετικές, ο δε Απόλλων αντιπροσωπεύει τον Θείο Λόγο προτού κατέλθει και ενσαρκώσει την ύλη... Ο δε Διόνυσος αναπαριστά την επιθυμία του θείου να εκδηλωθεί στην ζωή, μέσω του υλικού κόσμου...
Οι Τιτάνες κατασπάραξαν τον Διόνυσο αλλά ο Δίας τους κεραυνοβόλησε κι έμεινε μόνο η καρδιά του Διονύσου που την έραψε στον μηρό του. Έτσι επήλθε η διάχυση της θείας ουσίας σε ολόκληρο τον ορατό κόσμο και η επάνοδος στην απόλυτη αρμονία μέσα από τα δεινά της ενσαρκώσεως... Κατ΄ αυτό τον τρόπο και γι΄ αυτόν τον λόγο, οι άνθρωποι είναι διφυείς και τρισυπόστατοι, μετέχουν δηλαδή και του θνητού/τιτανικού στοιχείου και του αθανάτου/διονυσιακού.
Δια της τραγωδίας επήλθε η γήϊνη πραγμάτωση, η επιφάνεια του θείου δια της Προμηθεϊκής Ιδέας, και η ουράνια πραγμάτωση δια της Ελευσινίου Ιδέας που είναι η απελευθέρωση της ψυχής και η εκπλήρωση των ανθρώπινων πεπρωμένων στην μελλοντική ζωή στους ανωτέρους κόσμους... Μέσα από τα μελλοδράματα του Ριχάρδου Βάγκνερ και το ελληνολατινικό θέατρο της Οράγγης, έλαβε χώρα η ανασύσταση της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας σε όλο της το θρησκευτικό μεγαλείο... Κατά το Λυκόφως των Θεών του Βάγκνερ, αναδυόταν ένας ναός στο ημίφως, ενόμισε κανείς ότι έβλεπε το υπερανθρώπινο όραμα ενός κόσμου που ήταν διαποτισμένος από ζωή και κάλλος...
Ο πανεπιστήμων Αριστοτέλης είχε αποφανθεί ότι η τραγωδία είναι η κάθαρση της ψυχής μέσω του φόβου και του ελέους... Μέσα από την ανυπέρβλητη φρενίτιδα και την μυητική έκσταση που προκαλούσε η τραγωδία, ο θεατής ανυψωνόταν ψυχικά και διαπλαθόταν ακολουθώντας υποσυνείδητα την ατραπό ανωτέρω αρχών και αξιών...
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6909-75.33.72
