ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟ ΚΑΙ Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...

Το κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας των Αθηνών το 529 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό, αποτελεί δίχως αμφιβολία ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα που στρέφονταν κατά της γνώσεως, προλειαίνοντας το έδαφος για τον πλέον στυγνό θεοκρατικό Μεσαίωνα... 

Μπορεί η Εθνική Λατρεία και τα αρχαία Μυστήρια να είχαν απαγορευθεί από την εποχή του Θεοδοσίου, αλλά έως τότε δεν είχε επιβληθεί ο πειθαναγκασμός ασπασμού του χριστιανισμού ως επίσημης αυτοκρατορικής θρησκείας. Στην Αθήνα μέχρι τότε, υπήρχε ένα κλίμα ελευθερίας και ανεξιθρησκίας το οποίο δεν μπορούσε να ανεχθεί ο Ιουστινιανός/Γιουτπράδα. Με αυτοκρατορική εντολή, το 528 διεξήχθη έρευνα η οποία κατέδειξε ότι στην Κωνσταντινούπολη και στα ευγενή στρώματα της κοινωνίας υπήρχαν αρκετοί λατρευτές της Ελληνικής Θρησκείας και των πατρώων παραδόσεων... Με αφορμή αυτή την έρευνα, εξαπολύθηκε ένας ανελέητος διωγμός κατά των Ελλήνων Εθνικών. Εντάλθηκαν όλες οι αυτοκρατορικές αρχές να εντοπίσουν και να εξαλείψουν κάθε έκφανση της Ελληνικής θρησκείας σύμφωνα με τον νόμο. Στο πλαίσιο αυτό, κάθε δωρεά σε Εθνικό, κάθε διαθήκη βάσει της οποίας κληρονομούσε περιουσία ένας Εθνικός θεωρούνταν άκυρη και το κληροδότημα δημευόταν υπέρ του αυτοκρατορικού ταμείου! 

Οι προσφορές προς τους θεούς τιμωρούνταν με θάνατο. Διατάχθηκαν δε όσοι δεν έχουν βαπτισθεί να προσχωρήσουν στον Χριστιανισμό, ενώ οι Εθνικοί αποκλείονταν από κάθε αξίωμα και στρατιωτική θέση. Ως επιστέγασμα αυτών των διωγμών, απαγορεύθηκε να διδάσκουν οποιαδήποτε επιστήμη “οι νοσούντες την Ελληνική μανία”! Ο Ιουστινιάνειος κώδικας ήταν σαφής: “Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης. Αν κάποιος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί (τον νόμο) θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό“. (Ιουστινιάνειος Κώδικας 1.11: αυτοκράτωρ Κωνστάντιος Α’ προς Ταύρο. Έπαρχο του Πραιτωρίου, Δεκέμβριος 534). Το Φθινόπωρο του 529 μ.Χ. φθάνει στην Αθήνα το αυτοκρατορικό διάταγμα βάσει του οποίου αποκλείονταν οι Μούσες από την πατρίδα του Πλάτωνα και του Σωκράτη... Το διάταγμα αυτό όχι μόνο απαγόρευε την οποιαδήποτε μορφή διδασκαλίας της φιλοσοφίας, αλλά επιπροσθέτως διέτασσε να δημευθεί η περιουσία της Πλατωνικής σχολής, περιουσία που προέρχονταν από αφιερώματα των κατά καιρούς θιασωτών της. Στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι η Ακαδημία ήταν τόσο ακμάζουσα στην Αθήνα, που δεν υπέστη κλονισμό και δεν έκλεισε ούτε καν μετά την καταστροφή της Αθήνας από τους Ερούλους (βαρβαρικό φύλο) το 267. Ακόμα και τα γενέθλια του Πλάτωνος και του Σωκράτους εορτάζονταν έως τον 6ο αιώνα με συμπόσια και ομιλίες προς τιμήν των εμβληματικών αυτών μορφών και του έργου τους!

Η καρδιά και η ψυχή του Ελληνικού Κόσμου και των αρχαίων παραδόσεων κτυπούσαν στην Αθήνα, όπου η νεοπλατωνική Ακαδημία αποτελούσε τον ουσιαστικό θεματοφύλακα της προγονικής παραδόσεως, και συνάμα τον φορέα εκείνο που μεταλαμπάδευε τη Γνώση και τον Πολιτισμό. Η Ακαδημία, όπως και πλείστες άλλες φιλοσοφικές σχολές, δεν παρείχαν απλά γνώση, αλλά δίδασκαν τη μεθοδολογία του "σκέπτεσθαι", διευρύνοντας και αναπτύσσοντας τη νοητική και κριτική ικανότητα των σπουδαστών τους. Και μόνο αυτή η λειτουργία τους, συνιστούσε πρόσκομμα και ανάχωμα στην επικράτηση της δογματικής θρησκοληψίας που πρέσβευε η νέα θρησκεία...

Αρχαιολογικές έρευνες διεξαχθείσες τη δεκαετία του 1970, απεκάλυψαν ότι πηγάδια μέσα στην αγορά ήταν γεμάτα με άθικτα αγάλματα και προτομές. Οι εθνικοί εκείνης της εποχής, λόγω του επικείμενου ολέθρου, έκρυψαν τα αγάλματα μέσα σε πηγάδια με σκοπό να τα σώσουν και να τα επαναφέρουν αργότερα... Κτήρια εγκαταλείπονται, εκδίδονται έδικτα κατά των εθνικών, φιλόσοφοι εγκαταλείπουν την Αθήνα.
Μέσα σε αυτό το κλίμα οι χριστιανοί άρχισαν να επιτίθενται σε προεξέχοντες φιλοσόφους όπως ο Πρόκλος και ο Ηγίας. Εν μέσω κλίματος φόβου και τρομοκρατίας, οι 7 σοφοί καθηγητές της Ακαδημίας διέφυγαν στην Περσία!
Η απαγόρευση της λειτουργίας της Ακαδημίας του Πλάτωνος και η απαγόρευση τελέσεως των Μυστηρίων, υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες για την επικράτηση της ανηθικότητας και του πνευματικού σκότους, με συνέπειες που διαιωνίζονται μέχρι και σήμερα για την ανθρωπότητα ολόκληρη...

Θ. ΑΝΔΡΕΟΓΛΟΥ