ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΟΔΕΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ...

Η έλευσις του΄Εαρος, από τις αρχέγονες ήδη περιόδους ήταν συνυφασμένη με την έλευση της Ζωής, με το ξαναζωντάνεμα της Δημιουργίας.... Η Φύση θάλλει, η παγωνιά που κρατούσε ζώα, ανθρώπους και φυτά σε έναν φαινομενικό "λήθαργο", υποχωρεί και το κλίμα γίνεται ευχάριστο, ο ήλιος λάμπει και με τις ζεστές του ακτίνες ολοένα και περισσότερο, δίνει ενέργεια και ζωή σε όλα τα έμβια και έμψυχα όντα...

Προετοιμαζόμενοι, ψυχικά και πνευματικά για την έλευση λοιπόν της εαρινής ισημερίας (της στιγμής εκείνης της χρονικής ότι εξισώνεται η διάρκεια ημέρας και νύχτας σηματοδοτώντας την έλευση της Ανοίξεως με ό,τι συνεπακόλουθα συμβαίνει στο εσωτερικό των οργανισμών), ας δούμε τον συμβολισμό και τη σημασία της μέγιστης σε σημασία αυτής φυσικής εορτής...
Διόλου τυχαία, σε όλες σχεδόν τις θρησκείες, η εμβληματική τους φυσιογνωμία, μεθίσταται και ανασταίνεται κατά την περίοδο της Εαρινης Ισημερίας... Το παράδειγμα του Καδμίλου στα Καβείρια Μυστήρια, του Διονύσου στην Ελληνική Θρησκεία, η ανάσταση του Αδώνιδος αλλά και η άνοδος της Περσεφόνης εκ νέου την περίοδο εκείνη στα ουράνια δώματα από τα τάρταρα του Άδη,το επιβεβαιώνουν...

Ο θάνατος στα μυστήρια δεν θα πρέπει να εκληφθεί κυριολεκτικά, αλλά απηχεί μία αλληγορία και σημαίνει την μεταμόρφωση, γιατί θάνατος στην Φύση, με την βέβηλη έννοια της εξαλείψεως, δεν υπάρχει. Οι Μύστες δια του θανάτου και της επαναγεννήσεως, υποδηλώνουν την Μεταμόρφωση, την Μεταστοιχείωση της ενέργειας και την ανασύνθεση των μορφών.

Με την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, αρχίζει η κυριαρχία της Θεάς Αθηνάς, επικρατούν δηλαδή οι δυνάμεις της πνευματικότητος και της σοφίας... Οι Ορφικοί φιλόσοφοι και μύστες συμβόλιζαν την εαρινή ισημερία με τον θάνατο του Διονύσου του Ζαγρέως και την εκ νέου γέννησή του, με την επενέργεια της Θεάς Αθηνάς (δηλαδή του σοφού πνεύματος), από την φύση του Ολυ­μπίου Διός που τον έθρεψε στον μηρό του, ο οποίος Διόνυσος κατόπιν μεταμορφώνεται στον Διόνυσο τον Ελευ­θερέα, δηλαδή τον ελευ­θερωτή των ανθρωπίνων ψυχών από τα δεσμευτικά πλαίσια της ύλης.
Ο Διό­νυσος ο Ζαγρεύς πεθαίνει ως χθόνια θεό­τητα, εκλείπει δηλαδή η τιτανική υπόσταση του ανθρώπου και την αποβολή των παθών που τον διακατέχουν, καθηλώνοντάς τον στην χονδροειδή ύλη. ΄Επεται επέρχεται η ανάστασή του και η μεταμορφωτική του παρουσία ως Διονυσος Ελευθερεύς.

Στα Ελευσίνια μυστήρια η Εα­ρινή Ιση­μερία συμ­βολιζό­ταν και είχε ως κεντρικό της θέμα την απε­λευθέρωση της Περσεφόνης από το βασίλειο του Πλού­τωνα, την οποία πραγματοποιεί ο Διόνυσος ο Ελευ­θερέας, με­ταφέ­ροντάς την στον Όλυ­μπο όπου η Περσεφόνη με­ταμορ­φώνεται σε ου­ράνια θεότητα. Ο συμ­βολι­σμός αυτός των Ελευσί­νιων μυστηρίων, υποδεικνύει την περαιτέρω δράση των πνευμα­τικών οντοτή­των, διδάσκοντας παράλληλα την ανελικτική πορεία των όντων, συμφώνως προς την ψυχοπνευματική τους βελτίωση και εξέλιξη.
Η Εαρινή Ισημε­ρία αντι­προ­σω­πεύει, κατ΄ επέκταση, σε επίπεδο συμβολισμού και αλληγορίας, τον θάνατο της τιτανικής φύσεως των ανθρωπίνων ψυ­χών και την μεταμόρφωση και αναγέννησή τους στις υποστάσεις του πνευ­ματικού κό­σμου με την απόκτηση της αιωνίας ζωής δηλαδή της αιωνιότητας.

Σύμφωνα με τον μυσταγωγό Σπυρίδωνα Νάγο, η αποβολή των παθών αποτελεί τη βασική προϋπόθεση για να οδεύσει η ψυχή του ανθρώπου στην εμπέδωση της Σοφίας και να οδεύσει στην ατραπό της πνευματικής της αναγεννήσεως, επιτυγχάνοντας σταδιακά τη μέθεξη προς την θεία ουσία...
Η σοφία θα επιτρέψει στον μύστη, ο οποίος απαλλάχθηκε από τα πάθη του, να έλθει σε επικοινωνία με τον Ουρανό και να αποκτήσει τα μεταμορφωτικά εκείνα μέσα που θα του παρέξουν τη δυνατότητα να αποκτήσει τον πνευματικό του οργανισμό, ώστε να καταφέρει να οδεύσει στους χώρους του ανέσπερου φωτός, στα Ηλύσια Πεδία και στα ολύμπια δώματα... Εκεί όπου ίστανται οι Ανώτεροι Κόσμοι...
Ο μεσολαβών χρόνος από της μυήσεως αυτής μέχρι την μύηση εκείνη που επραγματοποιείτο κατά την θερινή τροπή του Ηλίου, αποτελούσε περίοδο εσωτερικής διεργασίας, ώστε ο μυούμενος να κατορθώσει να συνθέσει και να υπηρετήσει μία αρμονική ιδεολογία ανάλογη προς τα εκδηλούμενα χρώματα των ανθέων της εαρινής περιόδου καθώς και να προβεί σε εναρμόνια εκδήλωση αισθη­μάτων ανάλογη προς τα αρώ­ματα των αν­θέων αυ­τής της εποχής.
Κατά τους Ορφικούς μύστες, τα αρώματα και τα χρώματα αυτής της εποχής, σύμφωνα με τον Νάγο, υποδηλώνουν την αγόμενη προς την αποθέωση ανθρώπινη ψυχή, η οποία απέβαλε το έρεβος και οδεύει πλέον προς την θεία πνευματική ανάσταση...
Κατά τους μύστες της Ελευσίνας, η εποχή που μεσολαβεί μεταξύ της Εαρινής ιση­με­ρίας και της θερι­νής τροπής του Ηλίου, αποτελεί την προπαρασκευαστική εκείνη περίοδο εκκολάψεως των πνευματικών και ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου, ώστε το ανιστά­μενο πνεύμα να δυνηθεί να ανέλθει και να ανυψωθεί στην αποθέωση και στην απόκτηση της αιώνιας ζωής, λαβών την μέγιστη δυνατή αύξηση Φωτός...

Δια τούτο, η Εαρινή Ισημερία ενέχει και περικλείει έναν μείζονος σημασίας μυστηριακό συμβολισμό. Αποτελεί μυσταγωγικό ορόσημο, σηματοδοτώντας την περίοδο της ανα­γεννήσεως και μεταμορφώσεως των ανθρω­πί­νων ψυχών στις πνευματικές φύ­σεις του πνευματι­κού κόσμου, καθώς και της προπαρασκευής των ψυχών ώστε να καταστούν ικανές να δεχθούν και να μετουσιώσουν σε πραγματικότητα τον πλήρη απο­χωρισμό τους από το έρε­βος...

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6909-75.33.72