ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ YULE ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ 

Η ημερομηνία του Χειμερινού Ηλιοστασίου, κατά την οποία ο ήλιος "στέκεται" και συντελείται ισομοιρασμός της διάρκειας της ημέρας και εκείνης της νύκτας, αποτελεί ένα συμβολικό όσο και φυσικό ορόσημο, καθώς η έλευση της μεγαλύτερης νύχτας του χρόνου, σηματοδοτεί την αντίστροφη μέτρηση, όπου το φως κατανικά το σκότος και αργά αλλά σταθερά η ημέρα κερδίζει σε διάρκεια έναντι της νυκτός, μέχρι την θριαμβική της επικράτηση κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο. Πρόκειται για ένα αστρονομικό φαινόμενο το οποίο κατέστη αντιληπτό από την αρχέγονη εποχή και συνδυάσθηκε με μυστηριακές και φιλοσοφικές θεωρήσεις. 

Η κατίσχυση του φωτός συνυφαίνεται προς την επικράτηση της πνευματικής φωταύγειας και την παρθενική γέννηση θεόσταλτων μορφών. Είναι η περίοδος κατά την οποία ενσαρκώκονται στην γη και συντελείται η επιφάνεια (εκδήλωση) του θείου υπό τη μορφή του Βάκχου, του Ηρακλή, του Διονύσου, του Απόλλωνος, του Πυθαγόρα και όχι μόνον...

Είναι η εποχή κατά την οποία ο Υπερβόρειος Απόλλων διατρέχει την απόσταση που χωρίζει τη μακρινή Θούλη από την Δήλο και τους Δελφούς με το μυθικό άρμα του, το οποίο σέρνουν γρύπες, ενώ την περίοδο της απουσίας του από το δελφικό μαντείο τον αναπληρώνει ο Διόνυσος. Είναι η εποχή κατά την οποία η γέννεση του φωτός ταυτίστηκε με την γέννηση του Χριστού, συμβολίζοντας το πνευματικό, το χριστικό φως, ακριβώς για να επικρατήσει και να υποκαταστήσει την μεγαλειώδη εορτή της πατρώας θρησκείας, ταυτιζόμενος με τον Ήλιο. 

Ο Ήλιος-Απόλλων που ύμνησε ο εστεμμένος φιλόσοφος Ιουλιανός και ανέδειξε σε τρισήλιο θεότητα ο Γεώργιος Πλήθων, αποτελεί ζωτικό στοιχείο για την διατήρηση και διαιώνιση της ζωής στον πλανήτη μας. Δίχως αυτόν, θα είχαμε έλλειψη της θέας των πραγμάτων, τα φυτά δεν θα πραγμάτωναν την αναγκαία φωτοσυνθετική λειτουργία πούναι απαραίτητη για την συνέχιση και ανάπτυξη της ζωής, η βιταμίνη D που παράγεται από τον ήλιο είναι ζωτικά αναγκαία για την εύρυθμη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και τόσα άλλα που μας διαφεύγουν και που οφείλονται στην ευεργετική επίδραση που ασκεί ο ήλιος. Δίχως τον ήλιο οι άνθρωποι θα ζούσαν σε ένα ζοφερό σκοτάδι υποφέροντας από μελαγχολία και κατάθλιψη και όχι μόνον...

Στην εικονιζόμενη φωτογραφία, γερμανικά στρατεύματα που συγκροτούσαν την φρουρά της αθηναϊκής ακροπόλεως, εορτάζουν στις 21 Δεκεμβρίου του 1941 την αρχαία παγανιστική εορτή του Χειμερινού Ηλιοστασίου, γνωστή στην βόρεια παράδοση ως «Yule». Πρόκειται για μία σπάνια φωτογραφία, στην οποία κυριαρχεί η αφή της πυράς, αποτελώντας το άναμμα της φλόγας τον πυρήνα μίας σημαντικής από τις προχριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις και λατρείες οι οποίες αναβίωσαν στη Γερμανία κατά την εθνικοσοσιαλιστική διακυβέρνηση. Μία επάνοδος στην παράδοση η οποία είχε μεγάλη απήχηση στη νεολαία και, κυρίως, στις τάξεις των στελεχών των SS. Το Yule γιορταζόταν κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Ήταν η χρονική στιγμή του έτους κατά την οποία οι άριοι αρχαίοι λαοί πρέσβευαν την αντίληψη ότι ο "Τροχός του Έτους" σταματούσε για λίγο πριν αρχίσει την περιφορά του ξανά οδηγώντας την πορεία των εποχών προς την ΄Ανοιξη. Ήταν μια γιορτή επιβιώσεως αλλά και συμβολικής επικυριαρχίας του φωτός: οι άνθρωποι ευφραίνονταν και αισιοδοξούσαν, γιατί οι μέρες θα άρχιζαν πλέον να μεγαλώνουν, κατανικώντας το σκοτάδι. 

Ένα από τα κεντρικά έθιμα του Ηλιοστασίου και του εορτασμού του Ανίκητου Ήλιου, ήταν το κάψιμο ενός μεγάλου κορμού δέντρου. Το τελετουργικό αυτό έθιμο προέβλεπε την καύση του κορμού επί 12 συνεχόμενες ημέρες, όσο δηλαδή διαρκούσε το δωδεκαήμερο. Η φωτιά συμβόλιζε τη δύναμη του ήλιου που επιστρέφει θριαμβικά. Οι στάχτες φυλάσσονταν καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου, συμβολίζοντας την καλοτυχία, ενώ παράλληλα το έθιμο αυτό είχε αποτροπαϊκό χαρακτήρα και συμβόλιζε την προστασία του οίκου από κεραυνούς και φωτιές. 

Σε μια εποχή κατά την οποία σύμπασα η φύση έμοιαζε να βρίσκεται σε νάρκη, τα αειθαλή δέντρα (όπως το έλατο η δρυς και το γκι) θεωρούνταν ιερά γιατί διατηρούσαν τη ζωή τους εν μέσω παγετού και ψύχους. Τα στόλιζαν με φαγητά ή κεριά, προσκαλώντας οι άνθρωποι τα πνεύματα της φύσεως να επιστρέψουν, συνδράμοντάς τους στον αγώνα κατά του σκότους. 

Στο εορταστικό αυτό πλαίσιο, εντάσεται και ο στολισμός του χριστουγεννιάτικου δέντρου, συνυφαινόμενο προς το κοσμικό δένδρο, τον κοσμικό άξονα. Πρόκειται για πανάρχαιο έθιμο που εκκινά από την Ειρεσιώνη και κατ΄ ουσίαν πρόκειται για εξέλιξη της λατρείας των αειθαλών δέντρων. Τα στολίδια και οι μπάλες που κοσμούσαν το δέντρο, συμβόλιζαν το πλανητικό στερέωμα με τα ουράνια σώματα και τους πλανήτες που το διατρέχουν.  

Πρόκειται για πανάρχαια έθιμα, έμφορτα συμβολισμών, τα οποία δεικνύουν ότι η φυλετική ψυχή παρέμεινε αλώβητη και διαιώνισε τις παραδόσεις μέσα από τις οποίες μεταλαμπαδεύτεται η προγονική κληρονομιά...

Στην αρχαία ελληνική μυστηριακή και θρησκευτική παράδοση, ο ηλιακός τροχός συμβολιζόταν με τον αγκυλωτό σταυρό, υποδηλώνοντας τον ήλιο σε περιστροφική κίνηση. Γι΄ αυτό και παρατηρούμε το σύμβολο αυτό να δεσπόζει σε πάμπολλα μνημεία της ελληνικής αρχαιότητος, από την εποχή των αρχαϊκών χρόνων, ενώ υφίσταται χαραγμένο σε μνημεία σε εποχές που ανάγονται χρονολογικά ακόμη πιο βαθειά στον χρόνο, όπως λ.χ. η σβάστικα που εντόπισε ο Ερρίκος Σλήμαν να κοσμεί την είσοδο άνωθεν της κεντρικής πύλης της Τροίας, αλλά όχι μόνον... Σε ένα πλαίσιο παραδόσεων άριας θρησκευτικότητας όπου δεσπόζουν οι ηλιακές-ουράνιες δοξασίες σε αντιδιαστολή προς τις χθόνιες σεληνιακές, ο Ήλιος κατέχει εξέχοντα συμβολισμό από πολλές απόψεις, συμβολίζοντας την ρώμη, την αρρενωπότητα και το ηρωϊκό σθένος.

Το βέβαιο είναι ότι η κατίσχυση του φωτός αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα των δοξασιών που δεσπόζουν μέσα στο καταχείμωνο, πυρώνοντας τις ψυχές των μαχητών της φυλής για ενατένιση του μέλλοντος από περισσότερο υψιπετή επίπεδα, σε μία πορεία ανατάσεως στο υψηλότερο πεδίο της οποίας κυριαρχεί το έκλαμπρο φως το οποίο ιχνηλατεί την ατραπό του καθήκοντος για την εκπλήρωση των φυλετικών πεπρωμένων...

ΧΑΙΡΕ ΑΝΙΚΗΤΕ ΗΛΙΕ! ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΕΜΑΣ, Ο ΗΛΙΟΣ ΔΕΝ ΔΥΕΙ ΠΟΤΕ!

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ